ഗർഭരേഷിം

വി.എസ്. ഖാണ്ഡേക്കർ എന്ന എഴുത്തുകാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കത്തിയെരിഞ്ഞ ഒരു വലിയ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ‘Garbhareshim’ പിറവിയെടുത്തത്. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, മറാഠി ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികളിൽ ശ്വാസംമുട്ടി മരിച്ചുവീണ എത്രയോ സ്ത്രീകളുടെ നിശബ്ദമായ നിലവിളികളായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തെ ഈ നോവലിലേക്ക് നയിച്ചത്. അറിവിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും വെളിച്ചം കാണാൻ കൊതിച്ച, എന്നാൽ സാമൂഹിക ചങ്ങലകളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ആ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം ലോകത്തോട് പറയണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചു.

‘Garbhareshim’-ലെ പ്രധാന കഥാപാത്രമായ ഇന്ദിരയെ ഓർക്കുമ്പോൾ ഇന്നും മനസ്സിൽ ആഴത്തിലൊരു നോവ് ബാക്കിയാവുന്നുണ്ട്. ഒരു വൈകുന്നേരം, വീട്ടിലെ അടുക്കളയുടെ പുകയുന്ന മണവും പുറത്തുനിന്നും കേൾക്കുന്ന വിഴുപ്പലക്കലുകളും നിറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ, തന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് അവൾ ഉള്ളിൽ ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു രംഗമുണ്ട്. [short pause] ജനലിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്തെ വിഷാദത്തെ കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അടിച്ചേൽപ്പിച്ച വിവാഹമെന്ന ചങ്ങലയും, വിട്ടുമാറാത്ത മൗനവും അവളെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്നു.

ഒരു രംഗം പറയാതെ വയ്യ. വിശ്വസ് റാവു എന്ന പരിഷ്കർത്താവ് ഇന്ദിരയുടെ ഗ്രാമത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ, അവൾ അവനോട് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം കേവലം വാക്കുകളല്ല, മറിച്ച് തലമുറകളുടെ രോഷമാണ്: “എന്റെ അറിവിനെ നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് ഭയക്കുന്നു? ഒരു സ്ത്രീക്ക് ചിന്തിക്കാനുള്ള അവകാശമില്ലാത്ത മണ്ണിൽ എങ്ങനെയാണ് നന്മ മുളയ്ക്കുക?” വിശ്വസ് റാവുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ കാണുന്നത് തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു വഴിയാണ്. [medium pause]

ഈ പുസ്തകം കേവലം ഒരു കഥയല്ല. സ്ത്രീയുടെ സ്വത്വം, സ്വാതന്ത്ര്യം, അറിവ് എന്നിവയ്ക്കുനേരെ സമൂഹം കാണിക്കുന്ന അസഹിഷ്ണുതയെക്കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത വിമർശനമാണ് ഇത്. ഖാണ്ഡേക്കറിന്റെ ഭാഷാശൈലി അതീവ സുന്ദരമാണ്. “അവളുടെ മൗനം ഒരു യുദ്ധപ്രഖ്യാപനം പോലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തങ്ങിനിന്നു” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, നമ്മൾ പോലും ആ ധീരതയുടെ ഭാഗമായി മാറുന്നു. [sigh]

ഒടുവിൽ, കുടുംബത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച്, അപവാദങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ച്, തന്റേതായൊരു ലോകം തേടി ഇന്ദിര ഇറങ്ങിത്തിരിക്കുമ്പോൾ, വായനക്കാരനായ നമുക്ക് മുന്നിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കിയാവുന്നു: സത്യം പറയുന്നവരെ സമൂഹം പുറത്താക്കുമ്പോൾ, അവർ തിരയുന്നത് സ്വന്തം വീടാണോ, അതോ സ്വന്തം ആത്മാവിനെയോ? ആ ഉത്തരം തേടിയുള്ള ഇന്ദിരയുടെ യാത്രയിലേക്ക് നിങ്ങളും ഇറങ്ങിത്തിരിക്കണം.