കഥാ കഹേ കഥാ

പഞ്ചാബി സാഹിത്യത്തിലെ അതികായയായ ദലീപ് കൗർ തിവാനയുടെ ഈ കൃതി, എഴുതുന്നതിന് മുൻപേ അവരുടെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ ഒരു മൗനഗാനമായി അലയടിച്ചിരുന്നു എന്നത് വളരെ കുറച്ചുപേർക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന സത്യമാണ്. എഴുത്തുകാരിയുടെ ഏറ്റവും വ്യക്തിപരമായ ആഖ്യാനങ്ങളിലൊന്നായാണ് “Katha Kahe Katha” കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

ഒരു പഴയ തറവാടിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ വരാന്തയിൽ, വിളക്കിലെ എണ്ണ വറ്റിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ ഉയരുന്ന നിഴലുകളെപ്പോലെയാണ് ഈ നോവലിലെ സ്ത്രീകൾ. പുറത്ത് മഴയുടെ ഇരമ്പൽ, അകത്ത് ബിബിയുടെ അടക്കിവെച്ച ആഗ്രഹങ്ങളുടെ നേർത്ത നെടുവീർപ്പുകൾ. ദലീപ് കൗർ തിവാനയുടെ ഭാഷയിൽ, “അവരുടെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് പോലും ഉപ്പുവെള്ളത്തിന്റെ രുചിയുണ്ടായിരുന്നു.” [short pause]

മറക്കാനാവാത്ത ഒരു രംഗം ഓർമ്മ വരുന്നു. ഭർത്താവിന്റെ ക്രൂരതകൾക്കിടയിലും ലജ്ജോയും കൂട്ടുകാരികളും ചേർന്ന് ഒരു ചെറിയ ഇടം പണിയുന്നുണ്ട്. ലജ്ജോ ചോദിക്കുന്നു, “നമ്മുടെ വേദനകൾ പങ്കുവെച്ചാൽ അതൊരിക്കലും തീരില്ലേ?” അതിന് നിമ്മോ നൽകുന്ന മറുപടി ഇതാണ്, “നമ്മുടെ കഥകൾ നമ്മൾ തന്നെ പറയണം, ഇല്ലെങ്കിൽ മറ്റാരും അത് കേൾക്കാൻ ഉണ്ടാവില്ല.” ഇതാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ കാതൽ. സ്ത്രീകളുടെ ശബ്ദത്തെ അടിച്ചമർത്തുന്ന വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരായ ഒരു നിശബ്ദമായ കലാപമാണ് “Katha Kahe Katha”.

ദലീപ് കൗർ തിവാനയുടെ ശൈലി അസാധാരണമാണ്; അവർ കഥ പറയുന്നില്ല, മറിച്ച് വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഓരോ കഥാപാത്രത്തെയും കുടിയിരുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഒരു വിധവയുടെ ഒറ്റപ്പെടലും, കലയെ സ്നേഹിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ സ്വപ്നങ്ങളും ഇവിടെ കെട്ടുപിണയുന്നു. [sigh]

ഈ പുസ്തകം വെറുമൊരു നോവലല്ല; തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന, എന്നാൽ പറയാൻ മടിച്ച കഥകളുടെ ഒരു സമാഹാരമാണ്. അധികാരത്തിന്റെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിക്കാൻ ഒരു സ്ത്രീക്ക് എങ്ങനെ താൻ അനുഭവിച്ച വേദനയെ തന്നെ ആയുധമാക്കാം എന്ന് ഈ കൃതി കാണിച്ചുതരുന്നു. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീയുടെ കണ്ണുകളിൽ നോക്കി, അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന തീവ്രത എന്താണെന്ന് ഒന്നു തിരിച്ചറിയാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, “Katha Kahe Katha” നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു. അവസാന താളുകൾ മറിയുമ്പോൾ, ആ കഥകൾ നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലും ഒരു മാറ്റത്തിനായി മുട്ടിവിളിക്കും. ആ മുട്ടിവിളി അവഗണിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുമോ?