ಮಾರೋ ಅಕ್ಷರ

ನಗರದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದ ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವನ್ನು ನೀಡಿದ ಕೃತಿ “Maro Aksar”. ಇದು ಕೇವಲ ಕವನ ಸಂಕಲನವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆಧುನಿಕ ಜೀವನದ ಯಾಂತ್ರಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಾನವೀಯ ಸಂವೇದನೆಗಳ ಕನ್ನಡಿ. ನಿರಂಜನ್ ಭಗತ್ ಅವರು ನಗರದ ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆ ಮೌನವಾಗಿ ಅಳುವ ಜೀವಗಳನ್ನೂ, ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ದಾರಿ ಕಾಣದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿರುವ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ; ನಗರದ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಆ ಹಳೇ ಗೋಪುರದ ಗಡಿಯಾರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಟಿಕ್-ಟಿಕ್ ಎಂದು ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ರಾತ್ರಿಯ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಬೀದಿ ದೀಪದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತಿರುವ ಆ ಬಲೂನ್ ಮಾರುವವನ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ದಣಿವು, ಅವನ ಸುತ್ತಲಿನ ಮೌನವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. [short pause] ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಲುಷಿತ ಹೊಗೆಯ ವಾಸನೆ ಇದೆ, ಆದರೆ ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿನ ಆಸೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಹಸಿರಾಗಿವೆ. ನಿರಂಜನ್ ಭಗತ್ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ನಗರವು ಕೇವಲ ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಜೀವಂತ ವೇದನೆ.”

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ; ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಸಾವಿರಾರು ಅಪರಿಚಿತರ ನಡುವೆ ಅಂಧ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವ ಗದ್ದಲದ ಶಬ್ದಗಳು. ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, “ಈ ನಗರದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿವೆಯೋ ಅಥವಾ ನಾನೂ ಇಲ್ಲಿನ ಕಂಬಗಳಂತೆಯೇ ಕೇವಲ ಒಂದು ವಸ್ತು ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆಯೇ?” ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿರುವ ನೋವು, ಇಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಕ್ರೂರ ಸತ್ಯವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. [sigh] ನಿರಂಜನ್ ಭಗತ್ ಅವರು ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಏಕಾಂಗಿತನವನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದಿರುವ ಕಲೆ ಅದ್ವಿತೀಯ.

ಈ ಕೃತಿಯ ಒಳಾರ್ಥವೆಂದರೆ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಓಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಕಹಿ ಸತ್ಯ. ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ, ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆ ಮಾತ್ರ.

“Maro Aksar” ಓದುವಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬದಲಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಪ್ರತಿದಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದಾಟಿ ಹೋಗುವ ಆ ಅಪರಿಚಿತರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಕಥೆಯಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಅರಿಯುತ್ತೀರಿ. ಈ ಕೃತಿಯ ಆಳವಾದ ಸಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನಾತ್ಮಕ ಚಿತ್ರಣಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ಮೂಲ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತವೆ. ನಗರದ ಈ ಭವ್ಯವಾದ, ಭೀಕರ ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಅಲೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ಕಳೆದುಹೋಗಬೇಕೆಂದರೆ, ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಇಂದೇ ತೆರೆದು ನೋಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಒಳಗಿನ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಜಾಗೃತನಾಗುತ್ತಾನೆಯೇ?