ಗುರುಸಾಗರಂ (ಅನಂತ ಕೃಪೆ)

ಓ.ವಿ. ವಿಜಯನ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ನೋವು, ಯುದ್ಧದ ಭೀಕರತೆ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಬಗೆಗಿನ ತೀವ್ರವಾದ ತುಡಿತವನ್ನು ‘ಗುರುಸಾಗರಂ (The Infinity of Grace)’ ಕೃತಿಯ ಮೂಲಕ ಅಕ್ಷರ ರೂಪಕ್ಕಿಳಿಸಿದರು. ಸಾವು ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ನಡುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗೆರೆಯನ್ನು ದಾಟುವಾಗ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಿಗುವ ದೈವಿಕ ಸ್ಪರ್ಶವೇ ಈ ಕೃತಿಯ ಜೀವಾಳ.

ಕುಂಜುಣ್ಣಿ, ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ. ನಗರದ ಜಂಜಾಟ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಬಂಜೆತನದಿಂದ ಬೇಸತ್ತವನು. ತನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅವನು ಒಂದು ದೂರದ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಧೂಳಿನ ಕಣಗಳೂ ಕೂಡ ವೇದಾಂತದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಾರುವಂತಿವೆ.

ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತು ಕುಂಜುಣ್ಣಿ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಸ್ವಾಮಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, “ನಿನ್ನ ಈ ಅಹಂಕಾರದ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಬೇಕು?” ಕುಂಜುಣ್ಣಿ ಮೌನವಾಗುತ್ತಾನೆ. [short pause] ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ; ಜಗತ್ತು ಮಾಯೆಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದ ಒಂದು ಮಿತಿಯಷ್ಟೆ ಎಂದು.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಆಶ್ರಮದ ಕಿಟಕಿ ತೆರೆದಿದೆ. ಹೊರಗೆ ಮಳೆ ಬೀಳುತ್ತಿದೆ. ಆ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ದೀಪದ ಮಂದ ಬೆಳಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿಸುವ ನೆರಳುಗಳು, ಮತ್ತು ಕುಂಜುಣ್ಣಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ತೀವ್ರವಾದ ಮಥನ. ಅವನು ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಕಹಿ ನೆನಪುಗಳನ್ನು, ತಂದೆಯೊಂದಿಗಿನ ಬಿರುಕನ್ನು ಮರೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. [sigh] ಅಲ್ಲಿ ವಿಜಯನ್ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವವೂ ಇನ್ನೊಂದರ ಮುಂದುವರಿಕೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾವೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಉಸಿರು.”

ಈ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ದೈವಿಕತೆಯ ನಡುವಿನ ಅನಂತ ಸಂಘರ್ಷ. ಓ.ವಿ. ವಿಜಯನ್ ಅವರ ಭಾಷಾಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವೆಂದರೆ, ಅವರು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಒಂದು ಪಾತ್ರದಂತೆ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. [medium pause]

ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳು, ಅಧಿಕಾರದ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗುವ ಮರಣ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಮರು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕುಂಜುಣ್ಣಿ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಅವನಲ್ಲಿ ಅಹಂ ಇಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ.