ದ ಫೌಂಟೇನ್ಹೆಡ್

ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದ ಕಠಿಣ ವಾಸ್ತವದಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಬಂದ ಐನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್, ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡರು. ಸೃಜನಶೀಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಈ ಸಮಾಜ ಹೇಗೆ ಹತ್ತಿಕ್ಕುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಆಕ್ರೋಶವೇ ಅವರನ್ನು ‘The Fountainhead’ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು. ಇದು ಬರೀ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮಗೌರವದ ಉಕ್ಕಿನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ.

ಕಥೆಯ ನಾಯಕ ಹೊವಾರ್ಡ್ ರೋಅರ್ಕ್ ಒಬ್ಬ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಿ. ಆತ ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಉಕ್ಕಿನ ಮೂಲಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವವನು. ಅವನಿಗೆ ಸಮಾಜದ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಹಸಿವಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ದರ್ಶನವಿದೆ. ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ: ಕೋರ್ಟ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್ ಕಟ್ಟಡವನ್ನು ತಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಕಟ್ಟದಿದ್ದಾಗ, ರೋಅರ್ಕ್ ಅದನ್ನು ಸ್ಫೋಟಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಮೆಂಟಿನ ಧೂಳು, ಸುಟ್ಟುಹೋದ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್‌ನ ವಾಸನೆ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೊಬ್ಬನ ಅಚಲ ದೃಢತೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ.

ಅವನ ವಿರುದ್ಧವಿರುವ ಎಲ್ಸ್‌ವರ್ತ್ ಟೂಹೆಯಂತಹ ‘ಸೆಕೆಂಡ್-ಹ್ಯಾಂಡರ್ಸ್’ ಅಂದರೆ ಇತರರ ಅನುಮೋದನೆಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕುವವರು, ರೋಅರ್ಕ್‌ನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯೊಂದು ಹೀಗಿದೆ: “ನೀವು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?” ಎಂದು ಟೂಹೆ ಕೇಳಿದಾಗ, ರೋಅರ್ಕ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, “ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಯೋಚಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.” [short pause]

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಆತ್ಮವಿರುವುದು ಇಲ್ಲಿಯೇ. ಸಮಾಜವು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಂದೇ ಅಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಐನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಹೇಳುವ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ—ನಾಗರೀಕತೆಯ ನಿಜವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಇರುವುದು ಅಹಂಕಾರದ, ದಿಟ್ಟ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ. ಸೃಷ್ಟಿಯೇ ಮಾನವನ ಅಂತಿಮ ಧರ್ಮ. [sigh]

ಐನ್ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಅವರ ಭಾಷಾ ಶೈಲಿ ಬಹಳ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದದ್ದು. ಅವರ ಒಂದು ಸಾಲು ನೋಡಿ: “ನಾನು ಸಾಯಲು ಸಿದ್ಧನಿಲ್ಲ, ನಾನು ಬದುಕಲು ಸಿದ್ಧನಿದ್ದೇನೆ.” ಇದು ಬರೀ ಸಾಲಲ್ಲ, ಒಂದು ಬದುಕಿನ ದರ್ಶನ.

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ, ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬದಲಾಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾರ್ಥವೆಂದರೆ ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಅದು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾರ್ಗ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ರೋಅರ್ಕ್‌ನ ವಿಜಯದ ನಂತರ, ಅವನ ಕಟ್ಟಡದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಡೊಮಿನಿಕ್ ಫ್ರಾಂಕಾನ್ ಅವನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ನೀವು ಕೂಡ ಆ ಎತ್ತರದ ಅನುಭವವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೀರಿ.