ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಬರ್ನ್

ಒಂದು ದಿನ ನೀವು ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ, ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೂ ಕೇವಲ ಬೇರೆಯವರ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವ ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ, ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಎಂಬುದು ಜ್ಞಾನ ನೀಡುವ ಸಾಧನವಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಕೇವಲ ಜನರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ಮನರಂಜನೆ ಪಡೆಯುವ ‘ಡಿಸಾಸ್ಟರ್‌ಪೋರ್ನ್’ ಆಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಎಂತಹ ಭಯಾನಕ ಜಗತ್ತು!

ಚಾರ್ಲಿ ಬ್ರೂಕರ್ ಅವರ “Screen Burn” ಕೃತಿಯು ಅಂತಹ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಈ ಪುಸ್ತಕವು ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ಮಾಧ್ಯಮವು ಹೇಗೆ ಕ್ರಮೇಣ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಕೇವಲ ಬೌದ್ಧಿಕ ದಿವಾಳಿತನದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ.

ಬ್ರೂಕರ್ ಅವರು ಲಂಡನ್‌ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ವಿಮರ್ಶಕರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು. ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಸುವಾಸನೆಯುಳ್ಳ ಗಮ್ ಇದ್ದಂತೆ, ಇದು ರುಚಿಕರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಏನೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.” ಈ ಸಾಲು, ಆಧುನಿಕ ಮನರಂಜನೆಯ ಮೇಲ್ಮೈ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಬರೀತನವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಅವರು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಮೂರು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ‘ಬಿಗ್ ಬ್ರದರ್’ನಂತಹ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ವೀಕ್ಷಕರನ್ನು voyeurism ಅಂದರೆ ಕಳ್ಳ ನೋಟದ ವ್ಯಸನಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿವೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಚಾನೆಲ್‌ಗಳು ಇದ್ದರೂ, ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಸಿಗುವುದು ಕೇವಲ ‘ಡಿಜಿಟಲ್ ಕಸ’. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಮತ್ತು ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಗಳ ಅತಿಯಾದ ಬಳಕೆಯಿಂದಾಗಿ, ಜನರು ನೈಜ ಜಗತ್ತಿನ ದುರಂತಗಳಿಗೂ ಟಿವಿಯ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಹಿಂಸೆಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣದಷ್ಟು ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಕೆಲವರು ಬ್ರೂಕರ್ ಅವರ ವಾದವನ್ನು ಅತಿಯಾದ ಸಿಟ್ಟು ಅಥವಾ ನಿರಾಶಾವಾದ ಎಂದು ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಬ್ರೂಕರ್ ಅವರೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ತಾವು ಕೂಡ ಆ ‘ಸ್ನೀರಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸ್’ ಅಥವಾ ಲೇವಡಿ ಮಾಡುವ ವರ್ಗದ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದು, ತಾವೇ ಟೀಕಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಗುಲಾಮರಾಗಿರುವುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ವಿರೋಧಾಭಾಸ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಟಿವಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ದಡ್ಡತನದ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇದು ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಕೆಟ್ಟ ಆಸೆಗಳ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.

[sigh]