ಮಾಲಿ ಮಾ

ಈ ಕಥೆಯು ಮುಗಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಮಡಿಲ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನೆಂದರೆ ಕೇವಲ ರಕ್ತಸಂಬಂಧವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಕರುಣೆಯ ಅಚಲ ಶಕ್ತಿ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಹೊಂದಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಕಲ್ಪನೆಗಳೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುತ್ತವೆ.

ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರ ‘Mali Maa’ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ; ಅದು ಬರದ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನ ನಡುವೆಯೂ ಹೂವಾಗಿ ಅರಳಿದ ಮಾತೃತ್ವದ ಕಥೆ. ಕಥೆಯು ಗುಜರಾತಿನ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದ ಒಣಗಿದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ಬರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಬಿಸಿಲ ಧಗೆಯಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸುವ ಮೈಗಳ ನಡುವೆ, ‘Mali Maa’ ಎಂಬ ಸಾಕುತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಮನದ ಆಳದ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ಪಡುವ ಪಾಡು ಎದೆಗೆ ತಾಗುವಂತಿದೆ.

ನನಗೆ ಮರೆಯಲಾಗದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವು ತಾಂಡವವಾಡುತ್ತಿದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಅವಳನ್ನು ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಪಾಲಿನ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿ, ಮಕ್ಕಳ ತಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕುವಾಗ ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ದೃಢತೆ ಎಂಥವರನ್ನೂ ತಲ್ಲಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ದನಿ ಇರುತ್ತದೆ: “ತಾಯಿ ಎಂದರೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದವಳಲ್ಲ, ಬದುಕನ್ನು ಬೆಳೆಸುವವಳು.” ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳ ಮನದ ಮಂಜು ಕರಗುವ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ.

[sigh]

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಅಂತರಾಳದ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಪ್ರೀತಿಯು ಎಂತಹ ಕಠಿಣ ಮನಸ್ಸಿನ ಹರಳುಗಳನ್ನೂ ಕರಗಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು. ಸಮಾಜವು ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಅವಳ ಮಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಅವಳು ತನ್ನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದಿಂದಲೇ ಜಯಶಾಲಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಪನ್ನಾಲಾಲ್ ಪಟೇಲ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ವಿಶೇಷತೆಯೆಂದರೆ, ಅವರು ಬಡತನದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಲೇ, ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಪರಿ. “ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿನಂತೆ, ಆಕೆಯ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಬರಿಗಾಲಿನ ನಡಿಗೆಯಷ್ಟು ನೈಜವಾಗಿತ್ತು” ಎಂಬ ಸಾಲು ಕಾದಂಬರಿಯ ಆಳವನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಬ್ಬ ಸಾಕುತಾಯಿ ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ಬರಿಸುತ್ತಾಳೆ ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಅದೇ ಮಕ್ಕಳು ಅವಳನ್ನು ‘ಅಮ್ಮ’ ಎಂದು ಜಗತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಘೋಷಿಸುವ ಆ ಕ್ಷಣ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಪರಮಾವಧಿ. ಆ ಭಾವುಕತೆಯ ಉತ್ತುಂಗವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ತ್ಯಾಗದ ಕಥೆಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯಲು, ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ನೀವೇ ಓದಬೇಕು. ಆಕೆಯ ಜೀವನದ ಮೌನ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯ ಇದು.