ಕಚ್ಚಿ ಮಾಟಿ

ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಒದ್ದೆ ಕಣ್ಣುಗಳ ನಡುವಿನ ಮೌನ. ಈಶ್ವರ ಪೆಟ್ಲಿಕರ್ ಅವರ “Kachi Mati” ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸೌರಾಷ್ಟ್ರದ ಹಳ್ಳಿಯ ಧೂಳು ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ನೈಜವಾಗಿ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಬದುಕಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಕೋಟೆಯ ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಅರಳುವ ಹೂವಿನ ನೋವಿನ ಹಾಡು.

ಮಳೆ ಬಾರದೆ ಬರಗಾಲದ ನೆರಳು ಗ್ರಾಮವನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ. ಬಾವಿಯ ತಳ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಮನುಷ್ಯರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿರುವ ಅಸಮಾನತೆಯ ತಳವೂ ಕೂಡ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಕೆಂಡದಂತಹ ಬಿಸಿಲು ಗೋಡೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಮಿನುಗುತ್ತಿದೆ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ಭೂಮಿಯ ವಾಸನೆ ತುಂಬಿದೆ. ಪಟೇಲರ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದ ನಿಶ್ಯಬ್ದವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಕಣ್ಣೆದುರು ಬರುತ್ತದೆ.

ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯಿದೆ. ಮೇಲ್ವರ್ಗದ ಯುವಕ ಮತ್ತು ದಲಿತ ಯುವತಿಯ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ, ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸುತ್ತಿದೆ. “ಈ ಮಣ್ಣು ನಮಗೀಗ ದ್ರೋಹ ಮಾಡುತ್ತಿದೆಯಾ?” ಎಂದು ಅವಳು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವನು, “ಇಲ್ಲ, ಮಣ್ಣಿಗೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಮಡಿವಂತಿಕೆಯ ಮನಸ್ಸುಗಳೇ ಬರಡಾಗಿವೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರ ದನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಡುಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇಡೀ ಸಮಾಜದ ಭಯ ಮತ್ತು ಭರವಸೆ ಎರಡೂ ಅಡಗಿವೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಈಶ್ವರ ಪೆಟ್ಲಿಕರ್ ಬರೆಯುವ ಶೈಲಿ ಎಂತಹದ್ದು ಎಂದರೆ, ಪ್ರತಿ ವಾಕ್ಯವೂ ಒಂದು ಅನುಭವ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಮಾನವನ ಸಂಬಂಧಗಳು ಸುಟ್ಟ ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯಂತೆ; ಒಮ್ಮೆ ಬಿರುಕು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಅದನ್ನು ಜೋಡಿಸುವುದು ದೇವರ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.”

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿರುವ ಸತ್ಯವೇನೆಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಜಾತಿಯ ಹೆಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಅದನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರಣಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಒಂದು ಮಹಾನ್ ಹೋರಾಟ. ಓದುಗರನ್ನು ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಕೃತಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಮಣ್ಣಿನಂತೆಯೇ, ಅದನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ಅದರ ಮೌಲ್ಯ ನಿಂತಿದೆ. [sigh]

ಈ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ತಿರುವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಒಂದು ಆಳವಾದ ಮೌನಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಆ ನಂತರವೇ ಅರಿವಾಗುವುದು, ಪ್ರೀತಿ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ನಾವು ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬೆಲೆ ತೆರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಆ ಮೌನದ ಹಿಂದಿರುವ ಉತ್ತರವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಲೇಬೇಕು.