ಪೊಂತನ್ಮಾದ

ಸಿ.ವಿ. ಶ್ರೀರಾಮನ್ ಅವರ ಜೀವನದ ಬಹುಪಾಲು ಕರಾವಳಿ ಕೇರಳದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಿತ್ತು. ಅಧಿಕಾರದ ಹಂಗಿಲ್ಲದ, ಶೋಷಣೆಯ ನೆರಳು ಬೀಳದ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಬದುಕಿದ ಅವರಿಗೆ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಳ್ಳಿಗಳ ಅಸಮಾನತೆಯೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಒಂದು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹುಡುಕಾಟವೇ ’Ponthanmada’ ಕಾದಂಬರಿಯಾಗಿ ಅರಳಿತು.

ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಬಾಂಧವ್ಯ. ಪೊಂತನ್ಮದ ಎಂಬ ಅಂಚಿಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ದಲಿತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಜೀವನದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿರುವ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿ, ಸಾಯ್ಪು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಹಳದಿ ಮಣ್ಣಿನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಯ್ಪುವಿನ ಬಂಗಲೆಯತ್ತ ನಡೆಯುವ ಪೊಂತನ್ಮದನಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಒಂದು ನಿಷ್ಠೆಯ ಜಗತ್ತಿದೆ. [short pause]

ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ನನಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಮರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಾಯ್ಪುವಿನ ಬಂಗಲೆಯ ಆ ಕೊಠಡಿ, ಹಳೆಯ ಮರದ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಸೋರಿ ಬರುವ ಮಂದ ಬೆಳಕು. ಅಲ್ಲಿ ಸಾಯ್ಪು ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಪೊಂತನ್ಮದ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಕ್ಷಣದ ಮೌನದಲ್ಲಿ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನಗಳ ಎಲ್ಲ ಬೇಲಿಗಳೂ ಕುಸಿದುಬೀಳುತ್ತವೆ. ಸಾಯ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಇದೆ. ಪೊಂತನ್ಮದ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಸಾಯ್ಪು ಹೋಗ್ತಾರಾ?” ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಯ್ಪು ನೀಡುವ ಮೌನವೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾವು. [medium pause]

ಪೊಂತನ್ಮದನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾಯ್ಪು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಮಾಲೀಕನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಆಧಾರಸ್ತಂಭ. ಸಾಯ್ಪು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ, ಆ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯ ನೋವು ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. [sigh]

ಈ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯರ ಸಂಬಂಧವಲ್ಲ; ಇದು ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ದೀನತೆಯ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಅಲಿಖಿತ ಒಪ್ಪಂದದ ಕಥೆ. ಶ್ರೀರಾಮನ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿನ ಅದ್ಭುತವೆಂದರೆ, ಅವರು ಎಲ್ಲಿಯೂ ತೀರ್ಪು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, “ಮನುಷ್ಯನ ಘನತೆ ಎನ್ನುವುದು ಯಾವ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೂ ಅಡಿಯಾಳಾಗದ ಒಂದು ಶಕ್ತಿ” ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಭಾಷೆ ಮಣ್ಣಿನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾದದ್ದು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಸಾಯ್ಪು ಹೊರಟುಹೋಗುವಾಗ ಪೊಂತನ್ಮದನ ಜಗತ್ತು ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ? ಅವನು ತನ್ನ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆಯೇ ಅಥವಾ ಕಾಲದ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗುತ್ತಾನೆಯೇ? ಉತ್ತರ ಸಿಗಬೇಕಾದರೆ, ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಓದಲೇಬೇಕು. ಈ ಕಥೆ ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಸುದೀರ್ಘ ಅನುಭವ.