ઇબ્લિસ ની મસ્તકી

ભય અને જિજ્ઞાસાની વચ્ચે એક પાતળી રેખા હોય છે, અને અશ્વિની ભટ્ટની ‘Iblis Ni Mastaki’ એ રેખાને સતત ધ્રુજાવતી રહે છે. આ પુસ્તક વાંચતી વખતે અનુભવાતો એ અકળ ઉચાટ એ જ આ વાર્તાનો પ્રાણ છે—જેમ કે કોઈ અંધારી રાત્રે તમે એકલા રસ્તા પર ચાલતા હોવ અને પાછળથી કોઈના ડગલાનો અવાજ સંભળાય.

વાર્તાના કેન્દ્રમાં એક એવું રહસ્ય છે જે માણસના અહંકાર અને તેની નબળાઈઓને આયનાની જેમ સામે ધરે છે. અશ્વિની ભટ્ટની કલમની ખાસિયત એ છે કે તેઓ પાત્રોને માત્ર કાગળ પર નથી ઉતારતા, પણ તેમને જીવતા કરે છે. એક દ્રશ્ય ક્યારેય ભુલાતું નથી: જૂની હવેલીનો એ બંધ ઓરડો, જ્યાં હવામાં ધૂળની મીઠી સોડમ અને જૂના લાકડાની ગંધ ભળેલી છે. બહાર વીજળીના કડાકા થાય છે, અને બારીમાંથી આવતો આછો વાદળી પ્રકાશ ટેબલ પર પડેલા એક રહસ્યમય કાગળને અડધો અજવાળે છે. [short pause] ત્યાં પાત્રો વચ્ચે થતી એ તીખી તકરાર સાંભળીને રૂંવાડા ઉભા થઈ જાય છે. એક પાત્ર કહે છે, “જે રમત તમે રમી રહ્યા છો, તેનો અંત તમને પણ ખબર નથી,” ત્યારે બીજું પાત્ર ઠંડા કલેજે જવાબ આપે છે, “અંતની ચિંતા તો એ લોકો કરે જેમને જીતવું છે, મારે તો માત્ર આ રમતને આખી જોવી છે.”

અહીં માણસનું મન એ સૌથી મોટો ખલનાયક છે. અશ્વિની ભટ્ટ આ વાર્તા દ્વારા એ સત્ય પ્રગટ કરે છે કે દુનિયામાં ‘ઇબ્લીસ’ કોઈ બહારની શક્તિ નથી, પણ આપણા જ વિચારોમાં છુપાયેલી એક માયા છે. લેખકની શૈલી એટલી પકડ જમાવી લે તેવી છે કે, “સમયના થર નીચે દબાયેલા સત્યો જ્યારે બહાર આવે છે, ત્યારે તે લોહી કરતા પણ વધુ લાલ હોય છે” — આ એક વાક્ય જ તેમની કલમની ધાર બતાવે છે.

આ કોઈ સામાન્ય થ્રિલર નથી; આ એક સફર છે જેમાં તમે તમારી પોતાની છાયાથી ડરવા લાગશો. શું એ રહસ્યનો પરદો ઉઠશે? કે પછી એ અંધારામાં ખોવાઈ જશો? આ સાઈકલના પૈડા જેવી વાર્તા છે, જે ફરી પાછી એ જ વળાંક પર આવીને ઉભી રહી જાય છે, જ્યાંથી બધું શરૂ થયું હતું. [sigh] હવે આગળ શું? એ જાણવાની તડપ તમને પુસ્તક પૂરું કરવા મજબૂર કરી દેશે.