कथा कहे कथा (સ્ટોરી ટેલ્સ સ્ટોરી)

દલીપ કૌર ટિવાણાના હૃદયમાં એક અદ્રશ્ય આગ હતી, જે પંજાબી સમાજની બંધ દીવાલો પાછળ ઘૂંગળાતી સ્ત્રીઓની મૌન ચીસોમાંથી જન્મી હતી. પોતાની આસપાસની સ્ત્રીઓના જીવનને નજીકથી જોતી વખતે, તેમણે અનુભવ્યું કે દરેક સ્ત્રી એક અધૂરી વાર્તા છે, જે કહેવા માટે એક અવાજની શોધમાં છે. આ સંવેદનામાંથી જ જન્મ્યું “Katha Kahe Katha”.

ત્યાં એક દ્રશ્ય છે જે સ્મૃતિમાં કોતરાઈ ગયું છે. સાંજનો સમય છે, રસોડામાં ચૂલાનો ધુમાડો હવામાં ફેલાયેલો છે અને પીળી પડતી સાંજનો પ્રકાશ જૂની બારીમાંથી અંદર આવી રહ્યો છે. બીબી પોતાના અધૂરા સપનાઓની રાખમાં ફૂંક મારી રહી છે. [short pause] બીબીના અવાજમાં એક ભારે ઉદાસી છે જ્યારે તે કહે છે, “શું સ્ત્રીનું નસીબ માત્ર ઘરની દીવાલોની મર્યાદામાં જ લખાયેલું છે?” સામેથી જવાબ મળે છે, “જે રસ્તો નથી, તે બનાવવો પડે છે, બીબી.”

દલીપ કૌર ટિવાણાની લેખની એટલી ધારદાર છે કે તે સ્ત્રીના આંતરિક સંઘર્ષને કાગળ પર જીવંત કરી દે છે. તેઓ લખે છે, “દરેક સ્ત્રીના હૃદયમાં એક અબોલ પક્ષી હોય છે, જે આઝાદીના આકાશની શોધમાં પાંખો ફફડાવે છે.” [sigh] લેખિકાનો મુખ્ય તર્ક એ છે કે વાર્તા કહેવી એ માત્ર મનોરંજન નથી, પણ એક સામાજિક બળવો છે. જ્યારે સ્ત્રીઓ પોતાની વેદના અને આનંદ એકબીજા સાથે વહેંચે છે, ત્યારે તેઓ એક એવી અદ્રશ્ય સાંકળ બનાવે છે જે પિતૃસત્તાક સમાજની બેડીઓને તોડી શકે છે.

આ કૃતિમાં નમ્મો જેવી પાત્રો છે જે સામાજિક નિયમોને હસતા મોઢે પડકારે છે, અને જસ્સી જેવી વિધવાઓ જે આર્થિક મુશ્કેલીઓ વચ્ચે પણ અસ્તિત્વ ટકાવી રાખવા લડે છે. [uhm] આ વાર્તાઓ માત્ર એક સ્ત્રીની નથી, પણ દરેક પેઢીની છે. શું સ્ત્રી ક્યારેય ખરા અર્થમાં મુક્ત થઈ શકશે? કે પછી આ વાર્તાઓ જ તેનું એકમાત્ર આશ્વાસન રહેશે? “Katha Kahe Katha” એ સવાલોનો એવો અરીસો છે, જે વાંચ્યા પછી દુનિયા જોવાની દ્રષ્ટિ બદલાઈ જાય છે. આ પુસ્તક તમારી અંદર કઈ નવી વાર્તા જગાડશે, તે જાણવા માટે તમારે આ સફરનો હિસ્સો બનવું જ પડશે.