Saat Baar Janmyu Chhe

ஒருவேளை நீங்கள் இன்று காலையில் விழித்தெழும்போது, உங்கள் ஆன்மா இதற்கு முன்னால் பலமுறை வேறு பல உடல்களில் வாழ்ந்த நினைவுகளோடு விழித்தெழுந்தால் என்ன செய்வீர்கள்? உங்கள் தற்போதைய வாழ்க்கை, நீங்கள் கடந்து வந்த எண்ணற்ற பிறவிகளின் ஒரு சிறு துளி மட்டுமே என்றால், அதை எப்படி உணர்வீர்கள்?

குந்தனிகா கபாடியாவின் “Saat Paglana Aakashma” வெறும் நாவல் அல்ல; அது ஆன்மாவின் பயணம். இந்த கதையின் நாயகி மீரா, நவீன உலகில் வாழும் ஒரு சாதாரண பெண். ஆனால், அவளுக்குள் ராதையின் பிரிவும், மிருணாளினியின் அரச கடமைகளும், லாலியின் சாதி கடந்த காதலும், ஒரு போர்க்கள வீரனின் அகிம்சை தாகமும் உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றன.

குந்தனிகா கபாடியா ஒரு காட்சியை மிக நுணுக்கமாக செதுக்கியிருப்பார். ஒரு மெல்லிய மாலை நேரம், ஜன்னல் வழியாக வரும் வெளிச்சம் மீராவின் புத்தகங்களை வருடுகிறது. காற்றின் மெல்லிய அசைவில் பழங்கால வாசனை ஒன்று வீசுகிறது. [short pause] ஏதோ ஒன்று அவளைத் தட்டி எழுப்புகிறது. அங்கு, மீரா தன் அகக் குரலிடம் கேட்கிறாள்: “ஏன் இந்த உலகம் என்னை மீண்டும் மீண்டும் வரச் சொல்கிறது? நான் எப்போது விடுதலை அடைவேன்?”

அந்தக் கணத்தில், அவள் கடந்த காலத்தின் பாரத்தை உணர்கிறாள். ஒரு காட்சியை மறக்கவே முடியாது. மீரா தன் கடந்த கால நினைவுகளின் சுழலில் சிக்கித் தவிக்கும்போது, ஒரு முனிவர் அவளிடம் கேட்கிறார், “நீ தேடுவது அன்பையா அல்லது நீயே அன்பாக மாறுவதையா?” இந்த உரையாடல் ஒட்டுமொத்த நாவலின் ஆன்மாவையும் பிரதிபலிக்கிறது.

இப்புத்தகம் சொல்லும் ஆழமான உண்மை இதுதான்: மனித உறவுகளின் சிக்கல்கள், சமூகத்தின் அழுத்தங்கள், மற்றும் அதிகார வேட்கை ஆகிய அனைத்தையும் தாண்டி, ஆன்மா எப்போதும் முக்திக்காகவே ஏங்குகிறது. கபாடியாவின் எழுத்து நடை, கவித்துவமான நதி போல நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது. “வானம் ஏழு அடுக்குகளாக விரிந்திருக்கிறது, ஒவ்வொரு அடுக்கிலும் ஒரு பிறவியின் சாட்சி இருக்கிறது” என்று அவர் எழுதுவது, நம்முடைய অস্তিত্বத்தின் அர்த்தத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

[sigh] இந்த நாவல், வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் நாம் தொலைத்த நம்மை மீண்டும் கண்டடைய உதவும் ஒரு கண்ணாடி. மீரா தன் பிறவிகளின் சங்கிலியை உடைத்து, அந்த நித்திய அமைதியை அடைந்தாளா? அல்லது அந்தச் சங்கிலி இன்னும் நீள்கிறதா?