ધ ડે ઓફ ધ જેકલ

ફ્રેડરિક ફોર્સાઇથ પોતે એક પત્રકાર હતા, જેઓ પેરિસમાં રહીને રાજકીય ઉથલપાથલને નજીકથી જોઈ રહ્યા હતા. જ્યારે તેમણે સાંભળ્યું કે કેવી રીતે ફ્રાન્સના રાષ્ટ્રપતિ ચાર્લ્સ ડી ગૉલની હત્યાના પ્રયાસો નિષ્ફળ રહ્યા, ત્યારે એક વિચાર તેમના મનમાં ઘર કરી ગયો: “જો આ કામ કોઈ ભાવનાશીલ ક્રાંતિકારીને બદલે એક પ્રોફેશનલ ભાડૂતી હત્યારો કરત તો?” આ અસંતોષ અને ઉત્સુકતામાંથી જન્મ્યું The Day of the Jackal.

આ વાર્તા એક શિકારી અને તેના શિકારની છે. એક તરફ ‘ધ જેકલ’ નામનો અનામી હત્યારો છે, જે પોતાના અસ્તિત્વના દરેક પુરાવાને મિટાવી રહ્યો છે. તે કોઈ આતંકવાદી નથી, પણ એક મશીન જેવો ચોકસાઈબદ્ધ માણસ છે. બીજી તરફ છે પોલીસ કમિશનર ક્લાઉડ લેબેલ, જે એક શાંતિપ્રિય પણ અત્યંત કુશળ અધિકારી છે.

એક દ્રશ્ય ક્યારેય ભુલાતું નથી. જેકલ પેરિસના એક એપાર્ટમેન્ટમાં બેઠો છે. ઓરડામાં જૂના લાકડા અને બંદૂકની તેલની તીવ્ર ગંધ છે. બપોરના તડકાના સોનેરી કિરણો ધૂળના રજકણો સાથે રમી રહ્યા છે, જ્યારે તે પોતાની બંદૂકને કાળજીપૂર્વક ખોલીને જોડી રહ્યો છે. તેની આંગળીઓ ધ્રૂજતી નથી; તે એક શાંતિપૂર્ણ ચિત્ર છે જે કોઈના અંતની તૈયારી કરી રહ્યું છે.

ત્યાં એક સંવાદ સાંભળવા જેવો છે. જ્યારે લેબેલને પૂછવામાં આવે છે કે તે આ ખૂનીને કેવી રીતે પકડશે, ત્યારે તે ઠંડા કલેજે કહે છે: “તે કોઈ રાજકારણી નથી, તે એક પ્રોફેશનલ છે. અને પ્રોફેશનલ હંમેશા એક ભૂલ કરે છે.” જવાબમાં બીજો અધિકારી પૂછે છે, “શું જો તે ભૂલ ન કરે તો?” લેબેલ શાંતિથી જવાબ આપે છે, “તો પછી આપણે ફક્ત નસીબ પર આધાર રાખવો પડશે.” [short pause]

આ પુસ્તક માત્ર એક રોમાંચક થ્રિલર નથી, તે શક્તિ અને અહંકાર સામે વ્યક્તિની એકલતાની વાત છે. ફોર્સાઇથની લખવાની કળા અજોડ છે, તેઓ લખે છે: “તે એક એવો માણસ હતો જેનું કોઈ નામ નહોતું, કોઈ ભૂતકાળ નહોતો અને જેણે પોતાનું ભવિષ્ય બીજાના મૃત્યુ પર લખ્યું હતું.” [sigh]

આખરે, શું લેબેલ આ ‘જેકલ’ને પકડી શકશે? કે પછી ઇતિહાસ પોતાના રસ્તે બદલાઈ જશે? આ સવાલ જ તમને અંત સુધી જકડી રાખશે.