ஷியாம்ச்சி ஆயி

மழைக் காலத்து அந்தத் தரை, ஈரத்தோடு மட்கிய மண்ணின் வாசனையைச் சுமந்து கொண்டிருக்கிறது. வீட்டின் மூலையில் இருந்த சிறிய விளக்கு, சுவரில் நிழல்களை ஆடிக்கொண்டிருக்க வைக்கிறது. அந்த மெல்லிய வெளிச்சத்தில், தாய் தன் மகனை மடியில் கிடத்திக்கொண்டு, அவன் தலைமுடியை வருடிக்கொடுக்கிறாள். அந்தத் தொடுதலில் ஒரு தெய்வீகமான அமைதி இருக்கிறது. வெளியே பெய்யும் மழையின் சத்தம், ஒரு தாலாட்டைப் போல மாறுகிறது. அந்தச் சிறுவன் ஷ்யாம், தாயின் முகத்தையே உற்றுப் பார்க்கிறான். இதுதான் ‘Shyamchi Aai’.

ஸானே குருஜி எழுதிய இந்த காவியம், வெறும் கதையல்ல; அது ஒரு தாயின் அன்பால் செதுக்கப்பட்ட ஒரு குழந்தையின் ஆன்மா. [short pause]

எனக்கு மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. பசியால் வாடும் ஒருவருக்குத் தன் பங்கைத் தியாகம் செய்யும் அந்தத் தருணம். ஷ்யாம் கேட்கிறான், “அம்மா, எனக்குப் பசிக்கிறதே, ஏன் இவருக்குக் கொடுக்க வேண்டும்?” அதற்குத் தாய் மென்மையாகச் சொல்கிறாள், “பசியின் வலி என்னவென்று தெரிந்தவனுக்குத்தான் பிறர் பசி புரியும் ஷ்யாம். மனிதாபிமானமே நாம் இறைவனுக்குச் செய்யும் மிகப்பெரிய வழிபாடு.” அந்த உரையாடல் ஒரு குழந்தையின் இதயத்தில் விதைக்கப்பட்ட தர்மத்தின் விதையாக மாறுகிறது.

இந்த நூல் சொல்லும் ரகசியம் ஒன்றுதான்: உலகம் எவ்வளவு மாறினாலும், ஒரு தாயின் நேர்மையான போதனைகளும், அவளது தியாகமும் ஒரு மனிதனை எப்படிச் சிறந்தவனாக்க முடியும் என்பதே இதன் மையம். [sigh]

ஸானே குருஜியின் நடை அலாதியானது. “அன்பு என்பது வார்த்தைகளில் இல்லை, அது செய்கையில் இருக்கிறது” என்று அவர் எழுதும் வரிகள் நெஞ்சை உலுக்குபவை. மொழியின் எளிய தன்மையால், வாழ்வின் மிக ஆழமான உண்மைகளை அவர் விவரிக்கிறார். [medium pause]

வாழ்க்கையின் இக்கட்டான தருணங்களில், சரியான முடிவை எடுக்க ஒரு தாயின் குரல் எப்படி வழிகாட்டுகிறது என்பதை இந்த நூல் காட்டுகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் ஷ்யாம் சறுக்கும்போதெல்லாம், தாயின் நினைவுகள் அவனைத் தாங்கிப் பிடிக்கின்றன. [short pause]