கர்ப்பரேஷிம்

இந்தக் கதையை முடிக்கும்போது, பெண்ணின் சுதந்திரம் மற்றும் சமூகத்தின் பிடிமானம் குறித்து நீங்கள் இதுவரை கொண்டிருந்த பிம்பங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் மாறிப்போயிருக்கும். வி.எஸ். காண்டேகரின் “Garbhareshim” வெறும் நாவல் அல்ல; அது ஒரு பெண்ணின் ஆன்மா அடிமைத்தனத்தின் சங்கிலிகளை உடைத்து வெளிவரும் ஒரு காவியம்.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மகாராஷ்டிராவின் ஒரு கிராமத்து வீடு. அந்த அறையில் மண்ணெண்ணெய் விளக்கு மங்கலாக எரிகிறது. காற்றின் ஈரப்பதத்தில் பழைய மரச்சாமான்களின் வாசம் வீசுகிறது. இந்திராவின் கண்கள் அந்த இருண்ட அறையின் சுவர்களை வெறித்துப் பார்க்கின்றன. அவளது குடும்பம் அவளிடம் கேட்கும் மௌனம், அவளது இதயத்தின் வேகத்தை விட அதிக பாரத்தைக் கொண்டிருக்கிறது. [short pause]

“உன்னால் ஏன் இவ்வளவு அடக்கமாக இருக்க முடியவில்லை?” என்று அவளது தாய் கேட்கும் அந்த உரையாடல் இன்றும் என் நினைவில் அழியாமல் இருக்கிறது. இந்திரா மெல்லிய குரலில், ஆனால் உறுதியுடன் பதிலளிக்கிறாள்: “அம்மா, அமைதி என்பது என் குணமல்ல, அது நீங்கள் எனக்கு விதித்த தண்டனை.” [sigh]

வி.எஸ். காண்டேகர் மனித மனதின் ஆழத்தை அற்புதம் செய்பவர். இந்திரா தன் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் அந்த தருணம், ஒரு பெண்ணின் பயம் நம்பிக்கையாக மாறும் புள்ளி. “மகிழ்ச்சி என்பது மற்றவர்கள் தரும் பிச்சை அல்ல, அது நாம் தேடிச் செல்லும் பாதை” என்று அவள் தனக்குள் சொல்லிக்கொள்ளும் அந்த உள்மனப் போராட்டம் நம்மை உலுக்கும்.

இந்த நூல் முன்வைக்கும் உண்மையான வாதம் இதுதான்: சமூகம் அமைத்துள்ள கட்டுப்பாடுகளை உடைப்பதே ஒரு மனிதனின் உண்மையான அடையாளம். காண்டேகரின் எழுத்துநடை ஒரு ஓடும் நதியைப் போன்றது; அமைதியான மேற்பரப்பிற்கு அடியில் ஆழமான போராட்டங்களை அது சுமந்து செல்கிறது. “உள்மனதின் குரலை விட, சமூகத்தின் சத்தம் பெரிதாக ஒலிக்கும் வரை, ஒரு பெண் தன்னையே இழக்கிறாள்” என்று அவர் எழுதும் வரிகள் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கும்.

இந்திரா தனது இலட்சியத்தை நோக்கிச் செல்லும்போது, அவளுக்குப் பின்னால் எரியும் அந்தப் பழைய வீட்டின் நினைவுகள் அவளைத் தடுக்கின்றனவா, அல்லது அவை அவளுக்கு எரிபொருளாகின்றனவா? அந்த விடை தெரிய, “Garbhareshim” புத்தகத்தின் பக்கங்களுக்குள் நுழையுங்கள். ஒரு பெண்ணின் விடுதலை, ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் விடுதலையாக மாறுவதை உணருங்கள். [long pause] என்ன நடக்கப்போகிறது? வாசித்துக் கண்டறியுங்கள்.