രാത്ര ആഹെ ശീതലച

അസ്തിത്വത്തിന്റെ ശൂന്യതയിൽ തട്ടിത്തടയുന്ന ഒരാൾക്ക്, രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ കേൾക്കുന്ന അസ്വസ്ഥമായ ഒരു മന്ത്രം പോലെയാണ് “Ratra Aahe Shitalacha”. അന്യവൽക്കരണത്തിന്റെ തണുപ്പ് വരികൾക്കിടയിൽ ഇഴചേർന്നു കിടക്കുന്നു. ജീവിതം അർത്ഥശൂന്യമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴും, അതിനെ വല്ലാതെ സ്നേഹിക്കാൻ വെമ്പുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ തീവ്രമായ ഏകാന്തതയാണ് വിലാസ് സാരംഗ് ഈ കൃതിയിലൂടെ അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്.

സ്വപ്നതുല്യമായ നഗരവീഥികളിലൂടെ അലയുന്ന നായകന്റെ കണ്ണിലൂടെ, നമ്മൾ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ വിള്ളലുകൾ കാണുന്നു. മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, പഴകിയ പുസ്തകങ്ങളുടെയും പൊടിയുടെയും മണം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. [short pause] ചുവരുകളിൽ നിഴലുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു, സമയം അവിടെ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നതുപോലെ.

“Ratra Aahe Shitalacha” എന്ന കൃതിയിലെ മറക്കാനാവാത്ത ഒരു രംഗമുണ്ട്. അന്നാ തന്റെ മകനെ കാത്തിരിക്കുന്ന നിമിഷം. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മകൻ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ, അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ച ആ പഴയ സ്നേഹത്തിന് പകരം, അപരിചിതത്വം നിറഞ്ഞ മൗനമാണ് അവൾ നേരിടുന്നത്. [sigh] അന്നയുടെ ഉള്ളിലെ ആ അങ്കലാപ്പ് വിലാസ് സാരംഗ് വരച്ചുകാട്ടുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: “ഭാഷ കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വലിയൊരു ഗർത്തം ഞങ്ങൾക്ക് ഇടയിലുണ്ടായിരുന്നു. വാക്കുകൾ അവിടെ വെറും നിഴലുകൾ മാത്രമാണ്.”

ഈ പുസ്തകം കേവലം കഥകളല്ല; മറിച്ച്, മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ പൊള്ളത്തരത്തെയും ആധുനിക ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥശൂന്യതയെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഒരു ദാർശനിക പരീക്ഷണമാണ്. സാരംഗിന്റെ ശൈലി അസാധാരണമാണ്; ഓരോ വാക്കും ഒരു ശസ്ത്രക്രിയ പോലെ കൃത്യവും മൂർച്ചയുള്ളതുമാണ്. “യാഥാർത്ഥ്യം എന്നത് നാം സ്വയം വിശ്വസിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്ന ഒരു കെട്ടുകഥ മാത്രമാണ്” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, വായനക്കാരൻ ഉള്ളൊന്നു പിടയുന്നു. [medium pause]

സമൂഹത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടുകൾക്ക് പുറത്ത്, അസ്തിത്വത്തിന്റെ അർത്ഥം തേടി അലയുന്നവർക്കുള്ള വഴികാട്ടിയാണോ ഈ പുസ്തകം? അതോ, ഉത്തരങ്ങളില്ലാത്ത ഒരു ലോകത്ത് നാം ഒറ്റക്കാണെന്നുള്ള ഓർമ്മപ്പെടുത്തലോ? [long pause] നിഗൂഢതകൾ നിറഞ്ഞ ഈ യാത്രയുടെ ബാക്കിഭാഗം അറിഞ്ഞാലേ ആ തണുത്ത രാത്രിയുടെ രഹസ്യം പൂർണ്ണമാകൂ. ഉത്തരം തേടിയുള്ള ആ യാത്ര അങ്ങയെയും കാത്തിരിക്കുന്നു.