ചന്ദർ പഹാർ (ചന്ദ്രന്റെ മല)

ബംഗാളിലെ ശാന്തമായ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട്, വിശാലമായ ആഫ്രിക്കൻ വനഭൂമിയിലെ നിഗൂഢതകൾ തേടി അലഞ്ഞ ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ ദൂരയാത്രയാണ് ബിഭൂതിഭൂഷൺ ബന്ദോപാധ്യായയുടെ “Chander Pahar”-ന്റെ ഉത്ഭവം. സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ പരിമിതികളെ മറികടക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ ആത്മദാഹമാണ് ഈ പുസ്തകം എഴുതാൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. വെറും ഒരു സാഹസിക കഥയല്ലിത്; അതൊരു തിരിച്ചറിവാണ്.

ശങ്കർ എന്ന യുവാവ് ഉഗാണ്ട റെയിൽവേയിൽ ക്ലർക്കായി ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ, അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന സാഹസികതയുടെ തീപ്പൊരിയെ ആളിക്കത്തിച്ചത് ഡീഗോ അൽവാരസ് എന്ന പ്രായം ചെന്ന പര്യവേഷകനാണ്. ആഫ്രിക്കയുടെ വന്യതയിൽ വെച്ചുള്ള അവരുടെ കൂടിക്കാഴ്ച അവിസ്മരണീയമാണ്. തരിശുഭൂമിയുടെ ചൂടും, വനത്തിന്റെ നിശബ്ദതയും, അൽവാരസിന്റെ കണ്ണിലെ തിളക്കവും ശങ്കറിനെ വല്ലാതെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.

ഒരിക്കൽ, ഇരുളടഞ്ഞ ഒരു ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ അവർ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഭീകരജീവിയായ ‘ബൻയിപ്പി’ന്റെ രംഗം ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു. ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ആ ശബ്ദം, വായുവിലെ ഗന്ധം, ശങ്കറിന്റെ ഉള്ളിലെ നടുക്കം—എല്ലാം വായനക്കാരെ ആ നിമിഷത്തിലേക്ക് പിടിച്ചുനിർത്തും. “മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോൾ മാത്രമേ ഒരാൾ തന്റെ ഉള്ളിലെ ശക്തിയെ തിരിച്ചറിയൂ” എന്ന് അൽവാരസ് പറയുമ്പോൾ, അതിൽ മരണത്തേക്കാൾ വലുതായ മനുഷ്യന്റെ ഇച്ഛാശക്തിയെ ബിഭൂതിഭൂഷൺ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കുന്നു. [medium pause]

ഈ പുസ്തകം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന വലിയ സത്യം ഇതാണ്: പ്രകൃതിക്ക് മുൻപിൽ മനുഷ്യൻ എത്ര നിസ്സാരനാണെങ്കിലും, അതിനെ കീഴടക്കലല്ല, മറിച്ച് അതിനോട് ഇണങ്ങി ജീവിക്കലാണ് യഥാർത്ഥ വിജയം. നൈസർഗ്ഗികമായ വർണ്ണനകളിലൂടെ വായനക്കാരെ ആഫ്രിക്കൻ കാടുകളിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ബിഭൂതിഭൂഷണിന്റെ ശൈലി അസാധാരണമാണ്. “അസ്തമയ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ ആ മലനിരകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിച്ചപ്പോൾ, അത് വജ്രത്തേക്കാൾ തിളങ്ങുന്ന പ്രത്യാശയായി ശങ്കറിന് തോന്നി,” എന്ന വരികളിൽ ആ എഴുത്തിന്റെ മാന്ത്രികതയുണ്ട്. [sigh]

ശങ്കർ ഒടുവിൽ വജ്രഖനി കണ്ടെത്തുന്നുണ്ടാകാം, പക്ഷേ യഥാർത്ഥ സമ്പാദ്യം ആ യാത്രയിൽ അവൻ ആർജ്ജിച്ച അനുഭവങ്ങളാണ്. അപകടങ്ങളുടെയും നഷ്ടങ്ങളുടെയും നടുവിൽ അവൻ എങ്ങനെയാണ് ഒരു പര്യവേഷകനായി വളരുന്നത്? വനത്തിലെ ഏകാന്തതയിൽ അവൻ എന്ത് കണ്ടെത്തി? [short pause] ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണെടുക്കാൻ തോന്നാത്ത ആ യാത്രയുടെ ബാക്കി ഭാഗം നിങ്ങളും അനുഭവിക്കണം. അത് വായനക്കാരെ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് എത്തിക്കും.