ಮರ್ಹಿ ದಾ ದೀವಾ

ಒಂದು ದಿನ ನೀವು ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ, ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಭಾವನೆಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ಸಂಕೋಲೆಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು? ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ, ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಆಳದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಕೂಡ ಒಂದು ಅಘೋಷಿತ ತಡೆಗೋಡೆ ಇದ್ದರೆ?

ಗುರ್ದಿಯಾಲ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ‘Marhi Da Diva’ ಕಾದಂಬರಿಯು ಪಂಜಾಬಿನ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರ ಧೂಳುಮಯ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಕಥೆ. ಇಲ್ಲಿ ಜಗೀರ್ ಮತ್ತು ಭಾನಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಯುವಕ-ಯುವತಿಯರ ಪ್ರೀತಿಯಿದೆ. ಆದರೆ, ಇದು ಬರಿ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಬಿಸಿಲಿನ ಝಳ ಮತ್ತು ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರ ಕ್ರೂರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ನಡುವೆ ನಲುಗುವ ಬಡತನದ ಕರಾಳ ಮುಖದ ಅನಾವರಣವಿದೆ. ಜಗೀರ್‌ ಒಬ್ಬ ದಲಿತ ಯುವಕ; ಅವನ ಬದುಕು ಭೂಮಾಲೀಕರ ಕೃಪಾಪೋಷಿತವಾಗಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ಶೋಷಣೆಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿದೆ.

ನನಗೆ ಇಂದಿಗೂ ಕಾಡುವ ಒಂದು ಸನ್ನಿವೇಶವಿದೆ. ಜಗೀರ್‌ ಮತ್ತು ಭಾನಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗುವ ಆ ಕ್ಷಣ. ಅಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗಿಂತ ಮೌನವೇ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹತಾಶೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಹೊಳೆಯುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭರವಸೆ. ಜಗೀರ್‌ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ: “ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ದೀಪ ಆರಿಹೋಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲಿರುವ ನನ್ನ ಹಕ್ಕು ಎಂದೂ ಅಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.” [sigh]

ಗುರ್ದಿಯಾಲ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇದೆ. ಅವರು ಬಡತನವನ್ನು ಕೇವಲ ನೋವಿನಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಅಸಲಿ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಶ್ರೇಣಿಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಇರುವ ಅಗಾಧ ಶಕ್ತಿ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬದುಕು ನಮ್ಮಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ನೆನಪಿನ ದೀಪ. ಆ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಸತ್ಯ ಕಠಿಣವಾದದ್ದು, ಆದರೆ ಸುಂದರವಾದದ್ದು. [short pause]

ಜಗೀರ್‌ ಮತ್ತು ಭಾನಿಯ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಶೋಷಣೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿದೆದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿಯೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ಕನಸುಗಳು ಬದುಕಿವೆ. ಈ ಕಥೆಯು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಜೀವನದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಗಳ ನಡುವೆ, ಪ್ರೀತಿಯೇ ಹೇಗೆ ಏಕೈಕ ಆಸರೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ‘Marhi Da Diva’ ಕೃತಿಯನ್ನು ನೀವು ಓದಲೇಬೇಕು. ಈ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟದ ನಂತರ ನೀವು ಮೊದಲಿನಂತಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.