മാലി മാ

മാതൃസ്നേഹത്തിന് രക്തബന്ധത്തിന്റെ അതിരുകളില്ലെന്ന് ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്തിയ കൃതിയാണ് “Mali Maa”. ഗുജറാത്തി ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഒരു രണ്ടാനമ്മ തന്റെ സഹനശക്തികൊണ്ട് എങ്ങനെയാണ് ഒരു കുടുംബത്തെയാകെ തുന്നിച്ചേർക്കുന്നതെന്ന് പന്നലാൽ പട്ടേൽ ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ അനാവരണം ചെയ്യുന്നു. സാഹിത്യത്തിൽ ഒരു രണ്ടാനമ്മയെ ഇത്രമേൽ ഹൃദയസ്പർശിയായി ചിത്രീകരിച്ച മറ്റൊരു കഥാപാത്രം അപൂർവ്വമാണ്.

വരൾച്ചയുടെ കഠിനമായ ചൂടിൽ ഉണങ്ങിപ്പിടിച്ച മണ്ണും, ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മൺപാത്രങ്ങളുടെ ഗന്ധവും നിറഞ്ഞ ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പന്നലാൽ പട്ടേൽ വായനക്കാരനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. അവിടെയാണ് ആ അമ്മയുടെ ജീവിതസമരം തുടങ്ങുന്നത്. ഒരു രംഗം ഓർക്കുക—ചുറ്റുമുള്ളവർ സംശയത്തിന്റെ കണ്ണാൽ നോക്കുമ്പോഴും, തന്റെ മക്കൾക്ക് ഒരു പിടി ധാന്യത്തിനായി അവൾ സ്വന്തം വിശപ്പിനെ വകവെക്കാതെ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നു.

“എന്തിനാണ് ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? അവർ നിന്നെ അമ്മയായി കാണുന്നില്ലല്ലോ?” എന്ന നാട്ടുകാരുടെ കുത്തുവാക്കിന്, “രക്തം കൊടുത്തല്ല, സ്നേഹം കൊടുത്താണ് ഞാൻ ഇവരെ വളർത്തുന്നത്” എന്ന് അവൾ മറുപടി നൽകുന്നു. ആ നിമിഷം, ആ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് വീഴുന്ന മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, അവളുടെ കണ്ണിലെ തിളക്കം ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയുടെതല്ല, മറിച്ച് ഒരു പോരാളിയുടേതാണ്. [short pause]

പന്നലാൽ പട്ടേലിന്റെ തൂലിക ചലിക്കുന്നത് വളരെ ലളിതമായ മലയാളിയുടെ ഭാഷയിലാണ്. പക്ഷേ അതിലെ ആഴം വിസ്മയകരമാണ്. “സ്നേഹം എന്നത് നൽകുന്നതിലാണ്, തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നതിലല്ല” എന്ന വരിയിൽ ആ കൃതിയുടെ ആത്മാവ് മുഴുവൻ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. ഒരൊറ്റ മകന്റെയല്ല, കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭാരവും ചുമലിലേറ്റി, അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളാക്കി മാറ്റിയ മാതൃത്വത്തിന്റെ വലിയ സത്യമാണിത്.

അവസാനമായി, ദശാബ്ദങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ മക്കൾ ആ അമ്മയെ നെഞ്ചോടു ചേർത്ത് ലോകത്തിനു മുന്നിൽ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു—”ഇവളാണ് ഞങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ അമ്മ” എന്ന്. അപ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിൽ വിരിയുന്ന നിശബ്ദമായ ജയം, അത് വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തെയും തൊട്ടുണർത്തും. [sigh]

എന്തുകൊണ്ടാണ് ആ അമ്മ അത്രയേറെ സഹിച്ചത്? ഒടുവിൽ ആ സ്നേഹം എങ്ങനെയാണ് കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ വിജയിച്ചു കയറുന്നത്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരം തേടി, നിങ്ങൾ “Mali Maa” എന്ന ഈ നോവലിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലണം. ഒരു നിമിഷം പോലും കണ്ണെടുക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര മനോഹരമാണ് ഈ വായനാനുഭവം.