ತುಳಸಿಕಾಯರೋ

ಒಂದು ವೇಳೆ ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಗೌರವವೇ ಬಡತನದ ಬೇಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ, ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ನೀವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ? ಪಾರಂಪರಿಕ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಭಾರ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲದ ಕ್ರೂರ ವಾಸ್ತವದ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಕಥೆ “Tulsikayaro”.

ಜವೇರ್‌ಚಂದ್ ಮೇಘಾಣಿಯವರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ದ್ವಾರಕಾದಾಸ್ ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳು ಹಸಿಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಸೂಸುತ್ತಿವೆ. ಸಂಜೆಯ ಮಂದ ಬೆಳಕು ಕಿಟಕಿಯ ಸಂದುಗಳ ಮೂಲಕ ಒಳನುಗ್ಗಿ, ಅಡಿಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಗಂಗಾಬಾಯಿಯವರ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಸುಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. [sigh] ಅಲ್ಲಿ ದ್ವಾರಕಾದಾಸ್ ಮತ್ತು ಗಂಗಾಬಾಯಿಯವರ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ಮಾತುಕತೆ, ಅಂತರಂಗದ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮಗಳ ಮದುವೆಗಾಗಿ ಸಾಲದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದಾಗ, ದ್ವಾರಕಾದಾಸ್ ಗದ್ಗದಿತ ಕಂಠದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ನಮ್ಮ ಕುಲದ ಮರ್ಯಾದೆ ಉಳಿಯುವುದೇ ಅಥವಾ ಮಗಳ ಬಾಳೇ? ಯಾವುದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ?” ಅದಕ್ಕೆ ಗಂಗಾಬಾಯಿಯವರ ದೃಢ ಉತ್ತರ, “ಗೌರವ ಎನ್ನುವುದು ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿ, ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿವಿನ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಸುಟ್ಟು ಬೂದಿಯಾಗುವುದು.”

ಈ ಕಥೆಯ ನಿಜವಾದ ಸಾರ ಇರುವುದು ಮಗ ಮಾಧವನ ಬಂಡಾಯದಲ್ಲಿ. ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಕಡಿದು ನಗರಕ್ಕೆ ಪಲಾಯನ ಮಾಡುವ ಮಾಧವ, ಅಲ್ಲಿನ ಕ್ರೂರ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಲ್ಲಿ ನರಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಅದೇ ಸಂಕಷ್ಟ ಅವನನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಮೇಘಾಣಿಯವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಓಘವಿದೆ; ಅವರು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡುವ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ. “ಹಸಿವು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಬದುಕನ್ನು ಕಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಅವನನ್ನು ಒಂದೋ ಬಲಿಪಶುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಇಲ್ಲವೇ ಬಂಡಾಯಗಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಸಾಲು ಇಡೀ ಕೃತಿಯ ತಿರುಳು.

“Tulsikayaro” ಕೇವಲ ಬಡತನದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಹಳೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸವಕಲು ಹಾದಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೊಸ ಬೆಳಕಿನತ್ತ ಸಾಗುವ ಮನುಷ್ಯನ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪಯಣ. ಮಾಧವನ ಮರಳುವಿಕೆ ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಆ ಮನೆಯ ಹಳೆಯ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಪುನರ್‌ರಚನೆಯ ಸಂಕೇತ. ಆತನ ಆಕ್ರೋಶ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿರುವ ಆ ಕುಟುಂಬ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯಾವುದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ? ಮೌನವಾಗಿ ನರಳುವುದೇ ಅಥವಾ ಬದಲಾವಣೆಯ ಸಿಡಿಲಾಗಿ ಸಿಡಿಯುವುದೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಕಥೆಯ ಆಳಕ್ಕಿಳಿಯಲು ನೀವು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ?