ഭക്തി കവ്യ (നർസിംഹ് മേത്ത പദവലി)

എന്തെങ്കിലും ഒരു നേട്ടം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ മുഴുവൻ ജീവജാലങ്ങളെയും നിങ്ങളുടേതുപോലെ കരുതി സ്നേഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയുണ്ടാകും?

ഭക്തിയുടെയും സമർപ്പണത്തിന്റെയും പാരമ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ് നരസിംഹ മേത്തയുടെ ‘Bhakti Kavya (Narsinh Mehta Padavali)’ സംസാരിക്കുന്നത്. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, ഈശ്വരൻ പുറത്തല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഓരോ പ്രവൃത്തിയിലും വാക്കിലും അറിവിലുമുണ്ട് എന്നതാണ് ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ.

പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഗുജറാത്തി കവിയായ നരസിംഹ മേത്ത, ഭക്തി എന്നത് വെറും ആചാരങ്ങളല്ല, മറിച്ച് അതൊരു ജീവിതരീതിയാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു. ഒരു യഥാർത്ഥ ഭക്തനെ അദ്ദേഹം നിർവചിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: “വൈഷ്ണവ ജന തോ തേനുകഹീയെ, ജേ പീഡ പരായി ജാണേ രേ” – മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഃഖം സ്വന്തം ദുഃഖമായി കാണുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ വൈഷ്ണവൻ. ഈ വരികൾ നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് സഹാനുഭൂതിയുടെയും നിസ്വാർത്ഥതയുടെയും പുതിയൊരു മാനത്തിലേക്ക് ഉയരാനാണ്.

മേത്തയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ ഭക്തിക്ക് മൂന്ന് പ്രധാന തൂണുകളുണ്ട്. ഒന്ന്, സത്യസന്ധത; രണ്ട്, അഹങ്കാരമില്ലാത്ത സമർപ്പണം; മൂന്ന്, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലെ എല്ലാത്തിലും ഈശ്വരനെ ദർശിക്കാനുള്ള കഴിവ്. പലരും ഇതിനെ ഒരു അന്ധവിശ്വാസമായി കണ്ടേക്കാം. എന്നാൽ മേത്ത അതിന് നൽകുന്ന മറുപടി വളരെ വ്യക്തമാണ്: ഭക്തി എന്നത് ഒരുവന്റെ ആത്മീയമായ ഉണർവാണ്; അത് ഭൗതികമായ നേട്ടങ്ങൾക്കപ്പുറം മനസ്സിന് നൽകുന്ന ശാന്തതയാണ്. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിലും അദ്ദേഹം ഈശ്വരനിൽ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ചു. [ഉം] തന്റെ ‘ഹുണ്ഡി’ എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതരുന്നത്, സ്വന്തം അഹംഭാവത്തെ ഈശ്വരന്റെ പാദങ്ങളിൽ അർപ്പിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം എന്നാണ്.

നരസിംഹ മേത്തയുടെ വരികൾ കേവലം കവിതകളല്ല, മറിച്ച് പ്രഭാതങ്ങളിൽ മനസ്സിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്ന മന്ത്രങ്ങളാണ്. അദ്ദേഹം ഈ കൃതിയിലൂടെ നമ്മോട് ചോദിക്കുന്നത് ഇതാണ്: നിങ്ങൾ തേടുന്ന സമാധാനം, നിങ്ങൾ എവിടെയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്?

നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയുള്ള ആ ദിവ്യചൈതന്യത്തെ തൊട്ടുണർത്താൻ, ഈ വിസ്മയകരമായ കാവ്യസഞ്ചയത്തിലേക്ക് നിങ്ങൾക്കും ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാം. സൗഭാഗ്യത്തിന്റെയും ശാന്തിയുടെയും ആ ലോകം നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു. അവസാന വരിയിലും നരസിംഹ മേത്ത ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ഒന്നുമാത്രം: ഈശ്വരൻ സർവ്വവ്യാപിയാണ്, ആ തിരിച്ചറിവാണ് യഥാർത്ഥ മുക്തി.