ಮೂಮಲ್

ಒಂದು ಮರೀಚಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು ಬದುಕನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಡುವ ಹಂಬಲ, ಪ್ರೀತಿಯೆಂಬ ಅಗ್ನಿಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾಗುವ ಮನಸುಗಳ ನೋವು—‘Mumal’ ಕೃತಿಯು ಅಂತಹದ್ದೊಂದು ತೀವ್ರವಾದ ವಿರಹ ಮತ್ತು ಆರಾಧನೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಮರುಭೂಮಿಯ ಕಠಿಣ ಬಿಸಿಲು ಮತ್ತು ಕಾಕ ಮಹಲ್‌ನ ಮಾಯಾವಿ ಪ್ರಣಯದ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿದ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಕಥೆಯಿದು.

ಜವೇರ್‌ಚಂದ್ ಮೇಘಾಣಿ ಅವರ ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ, ರಾಜಸ್ಥಾನದ ಕಥೆಯೊಂದು ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತದೆ. ಕತ್ತಲೆಯ ಕಮಾನುಗಳ ನಡುವೆ, ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮುಮಲ್‌ನ ರೂಪ ಸುವರ್ಣವರ್ಣದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಗೊಳಿಸುವ ಸುಗಂಧ, ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ನೂಪುರಗಳ ನಾದ. ಮಹೇಂದ್ರನು ಆಕೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಎದೆಯ ಬಡಿತ ಮರುಭೂಮಿಯ ಮೌನವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ. [short pause]

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ದಳ್ಳುರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಮಲ್ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ: “ನಂಬಿಕೆ ಎಂಬುದು ಮರಳಿನ ಮೇಲಿನ ಗೆರೆಯೇ ಮಹೇಂದ್ರಾ? ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಂಡದ್ದನ್ನೇ ಸತ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಿ, ಹೃದಯದ ಆಳದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ಶಂಕಿಸಿದೆಯಾ?” ಮಹೇಂದ್ರನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಆತನಿಗಾದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಭಾರ ಅಡಗಿದೆ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹೀಗೆ ಮಥಿಸುತ್ತದೆ: ‘ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೋಟದ ತಪ್ಪಿಗೆ, ನಾನು ಶಾಶ್ವತವಾದ ನರಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡೆನೇ?’

ಈ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂದೇಹಗಳು ಹೇಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡಬಲ್ಲವು ಎಂಬುದರ ಸಾರ. ಮೇಘಾಣಿ ಅವರ ಭಾಷಾ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವೆಂದರೆ, ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುದು ಕೆರೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಹನಿಗಳಲ್ಲ, ಅದು ಮರುಭೂಮಿಯ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಅರಳಿ ನಿಂತ ಅಚಲವಾದ ಕಮಲ.” [sigh]

ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ಪದವೂ ಒಂದು ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಅನುಭವ. ಕಥೆಯು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಂತೆ, ಮುಮಲ್ ಮತ್ತು ಮಹೇಂದ್ರರ ಈ ಪಯಣ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಳಿಸಲಾಗದ ಗುರುತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯದ ಅರಿವಾದ ನಂತರವೂ ವಿಧಿಯಾಟಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾಗುವ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಕಥೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಮುಮಲ್ ಮತ್ತು ಮಹೇಂದ್ರ ಮತ್ತೆ ಒಂದಾಗಬಲ್ಲರೇ? ಅವರ ಈ ತೀವ್ರವಾದ ನೋವು ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದ ತುಡಿತ, ಕಡೆಯವರೆಗೂ ಓದುಗನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಅದ್ಭುತ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಲು, ಈ ಪ್ರಣಯ ಮತ್ತು ವಿರಹದ ಮರುಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ನೀವು ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲೇಬೇಕು.