ಅಪರಾಧಿನಿ ಆತ್ಮಕಥಾ

ಚುನೀಲಾಲ ಮಡಿಯಾ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುವುದು ಬಡತನದ ಕ್ರೂರ ಮುಖವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಂಡ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಮನುಷ್ಯ ಕೇವಲ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಅಪರಾಧಿಯಾಗುತ್ತಾನೆಯೇ ಅಥವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಆ ಹಾದಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ತೀವ್ರ ಆಲೋಚನೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಮಂಥನದ ಫಲವೇ “Apradhini Aatmakatha”. ಇದು ಕೇವಲ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಾಳದ ಕತ್ತಲಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸಂಘರ್ಷ.

ಒಂದು ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಕೋಣೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಕಾಗದಗಳ ಮತ್ತು ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಸೆಗಳ ವಾಸನೆ. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಆ ಅಪರಾಧಿ, ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಸೋರಿ ಬರುವ ಮಸುಕು ಬೆಳಕು ಅವನ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಕಲೆಗಳನ್ನು ಬೆತ್ತಲು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ನರಳುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಿಗಾಗಿ ಅವನು ಕದ್ದ ಆ ಒಂದು ರೊಟ್ಟಿಯ ತುಂಡು, ಇಂದು ಅವನ ಇಡೀ ಬದುಕಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಸಮಾಜದ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಅವನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ನೀನು ಈ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯದೆ ಬೇರೆ ದಾರಿ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ?” ಅದಕ್ಕೆ ಆ ಅಪರಾಧಿ ನೀಡುವ ಉತ್ತರ ಅತೀಂದ್ರಿಯವಾಗಿದೆ: “ಸೂರ್ಯೋದಯವನ್ನು ನೋಡದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕತ್ತಲೆಯೇ ಬದುಕು ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ.” ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಡುವ ಮಾತುಗಳು ಹೀಗಿವೆ: “ನಾನು ಕದ್ದದ್ದು ಹಣವನ್ನಲ್ಲ, ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಬದುಕಲು ಬಿಡದ ಆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ.”

“Apradhini Aatmakatha” ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಮಡಿಯಾ ಅವರ ಭಾಷಾ ಶೈಲಿ ಬಹಳ ಚೂಪಾದದ್ದು. ಒಂದು ಕಡೆ ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಪಾಪದ ಕಲೆಗಳು ಅಳಿಸಿಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅವು ಕೇವಲ ಸಮಯದೊಂದಿಗೆ ಗಾಯಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ.” ಇದು ಕೇವಲ ಕಳ್ಳನೊಬ್ಬನ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಸಮಾಜದ ಅಸಮಾನತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಕೇಳಿಬಂದಿರುವ ಒಂದು ಮೌನ ಆಕ್ರೋಶ.

ಚುನೀಲಾಲ ಮಡಿಯಾ ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಎನ್ನುವುದು ಹುಟ್ಟುಗುಣವಲ್ಲ, ಅದು ಬಡತನ ಮತ್ತು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದ ಫಲ ಎಂದು ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. [sigh] ಈ ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟವನ್ನು ಓದುವಾಗ, ಓದುಗನಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ನೈತಿಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯ ಮೂಡುವುದು ಖಚಿತ. ಅವನು ಕೊನೆಗೆ ತಲುಪುವ ಸತ್ಯವೇನು? ಅವನು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಾನೋ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗಬೇಕೆಂದರೆ ನೀವು ಈ ಕಥೆಯ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯಲೇಬೇಕು. ಆ ಕತ್ತಲ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವೇ ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.