ரங்பூமி

அந்தக் கிராமத்தின் தூசு படிந்த மண் பாதையில், குருடான சூர்தாஸின் காலடிச் சத்தம் ஒலிக்கிறது. அவனது கையில் இருக்கும் தடியின் தாளம், அந்த நிலத்தின் ஆன்மாவோடு பேசுகிறது. திடீரென, தொழிற்சாலை இயந்திரங்களின் இரைச்சல் அந்த அமைதியைக் கிழிக்கிறது. ஜான் சேவக் எனும் அதிகார மையத்தின் நிழல், சூர்தாஸின் நிலத்தை ஆக்கிரமிக்கப் பாய்கிறது. இது வெறும் நிலத்தைப் பற்றிய கதை அல்ல; இது “Rangbhoomi”.

முன்ஷி பிரேம்சந்த் படைத்த இந்த காவியத்தில், ஒரு காட்சி என் நினைவில் அழியாமல் பதிந்திருக்கிறது. ஒருபுறம் ஆடம்பரமான இயந்திரங்கள், மறுபுறம் மண்பாண்டங்களையும், பாரம்பரியத்தையும் நேசிக்கும் சூர்தாஸ். ஒரு உரையாடலில் ஜான் சேவக் கேட்கிறான், “உன் நிலத்தை விற்றுவிட்டுச் சுகமாக வாழலாமே, ஏன் இந்த வீண் பிடிவாதம்?” அதற்கு சூர்தாஸ் அமைதியாகப் பதிலளிக்கிறான், “இந்த மண் என் முன்னோர்களின் வியர்வை, இது விற்கப்படும் பொருளில்லை, இது என் உயிர்.” [short pause]

சூர்தாஸின் உள்ளுக்குள் எழும் ஒரு போராட்டம் இது: அதிகாரத்திற்குப் பணிந்து வாழ்வதா, அல்லது தன் தர்மத்தைக் காக்க உயிரைக் கொடுப்பதா? அவன் பயப்படுகிறான், ஆனால் அந்தப் பயத்தை விட அவனது அறம் பெரியதாக வளர்கிறது. இந்த நாவலின் மறைமுகமான உண்மை என்னவென்றால், அதிகாரம் என்பது துப்பாக்கிகளால் வருவதில்லை, அது ஒரு மனிதனின் உறுதியான மனசாட்சியால் தான் தகர்க்கப்படுகிறது.

பிரேம்சந்தின் எழுத்து நடை அற்புதம்; அது எளிய மக்களின் வாழ்க்கையைப் புனிதப்படுத்துகிறது. “அநீதிக்கு முன் மண்டியிடுவது, மனிதாபிமானத்தை அசிங்கப்படுத்துவதற்குச் சமம்” என்று அவர் எழுதும் வரிகள் நெஞ்சை உலுக்குகின்றன. வறுமை, பேராசை, மற்றும் ஆன்ம பலம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான அந்தப் பெரும் போர்க்களத்தை, வாசகர்களுக்கு ஒரு கண்ணாடியாக அவர் காட்டுகிறார்.

[sigh] இந்த நாவல் நம்மை ஒரு கேள்விக்கு முன்னால் நிறுத்துகிறது. அதிகாரத்தின் இயந்திரங்கள் நசுக்க வரும்போது, நாம் எந்தப் பக்கம் நிற்கப்போகிறோம்? சூர்தாஸின் தியாகம் அந்த கிராமத்தை மட்டும் மாற்றவில்லை, அது ஒரு தேசத்தின் மனசாட்சியையே தட்டியெழுப்புகிறது. கதையின் இறுதியில் சூர்தாஸ் என்ன ஆகிறான்? அவன் தியாகம் எத்தகைய மாற்றத்தை உருவாக்குகிறது? இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகள், உங்களை ஒரு புதிய மனிதனாக மாற்றும் என்பதில் ஐயமில்லை. “Rangbhoomi” – இது வெறும் கதை அல்ல, இது உங்கள் ஆன்மாவின் கண்ணாடி.