புத்தார் தே பீங்

பஞ்சாபின் மண்ணில் ஊறிய ஏழ்மையையும், நிலப்பிரபுத்துவத்தின் வடுக்களையும் கண்டு துடித்த அஜ்மீர் சிங் அவுலக், அந்த எளிய மக்களின் வலியைச் சொற்களாக்கத் துணிந்தார். வயல்வெளிகளில் வியர்வை சிந்தும் விவசாயிகளின் குரல் நசுக்கப்படுவதைக் கண்டு கொதித்தெழுந்த அவர், கலை என்பது அதிகாரத்திற்கு அடிபணிவதல்ல, அது சமூகத்தின் அடிநாதமாக இருக்க வேண்டும் என நம்பினார். அந்த நம்பிக்கையின் விளைவே ‘Putthar te Peengh’.

[short pause]

மண்ணெண்ணெய் விளக்கு அணைந்து கொண்டிருக்கிறது. ஜர்னைலின் குடிசையின் சுவர்களில் நிழல்கள் பேயென ஆடுகின்றன. பசியின் வாசனையும், கடன் தொல்லையின் கசப்பும் அந்த அறையைச் சூழ்ந்திருக்கிறது. ஜர்னைல் நிலப்பிரபுவின் காலடியில் தன் தன்மானத்தை அடகு வைக்க மறுத்து நிற்கிறான். அவன் உள்ளுக்குள் ஒரு நெருப்பு எரிகிறது; ‘தன்மானம் கொண்ட மனிதன் ஏன் பிச்சைக்காரனாக வாழ வேண்டும்?’ என்ற கேள்வி அவன் நரம்புகளை முறுக்கேற்றுகிறது.

அவர் எழுதிய வரிகளில் ஒன்று இப்படி விரியும்: “காலம் ஒரு ஊஞ்சலைப் போன்றது, அது சிலரை உச்சிக்குத் தள்ளுகிறது, பலரை மண்ணோடு புதைத்துவிடுகிறது.” அந்த ஊஞ்சல் ஆட்டம் ஒரு போராட்டமாக மாறும்போது, கதாபாத்திரங்களின் தனிமை நம்மை உலுக்குகிறது. பாத்திமா எனும் பெண்ணின் துணிச்சலும், भगत சிங் போன்றோரின் தியாகத்தை முன்வைக்கும் பார்வையும், இந்த நூல் வெறும் கதையல்ல, சமூகத்தின் முகத்தில் வீசப்படும் கண்ணாடி என்பதை உணர்த்துகிறது.

அஜ்மீர் சிங் அவுலக், நாட்டுப்புறக் கலையையும் எதார்த்தவாதத்தையும் இணைத்த விதம் வியக்கத்தக்கது. எளிய மக்களின் துயரங்களை அவர் மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். “வறுமை என்பது வெறும் பசியல்ல, அது மனிதனின் அடையாளத்தை அழிக்கும் ஆயுதம்” என்று சொல்லாமல் சொல்லும் அந்த ஆழமான சமூகப் பார்வைதான் இந்த நூலின் இதயம். அதிகார வர்க்கத்தின் இரும்புக்கரம் நசுக்கும் எளிய மனிதர்களின் ஆன்மா, எப்போது விடுதலை அடையும்? அந்தக் கேள்வியின் விடையைத் தேடி, நீங்கள் இந்த நூலின் பக்கங்களுக்குள் நுழையத்தான் வேண்டும். [sigh]

ஒரு விவசாயியின் நிலம் பறிபோகும்போது, அவனது குடும்பம் எங்கே சிதைகிறது? அதிகாரத்தோடு மோதிய மனிதர்களின் கதி என்ன? இந்த ‘Putthar te Peengh’ விடை தேடும் பயணத்தில், நீங்கள் இதுவரை அறியாத ஒரு புதிய பஞ்சாபை சந்திப்பீர்கள். அந்தப் பயணம் உங்களை மாற்றிவிடும்.