ಪುತ್ಥರ್ ತೆ ಪೀಂಘ್

ಪಂಜಾಬಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ರೈತ ಬದುಕಿನ ನೋವುಗಳನ್ನು “Putthar te Peengh” ದಷ್ಟು ಹಸಿಬಿಸಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟ ಮತ್ತೊಂದು ಕೃತಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಮೀರ್ ಸಿಂಗ್ ಔಲಖ್ ಅವರ ಈ ನಾಟಕಗಳ ಸಂಕಲನವು ಕೇವಲ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಅಸಮಾನತೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಕುದಿಯುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಜನಪದದ ದನಿ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹೊಲದ ಬದುವಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವ ರೈತ ಜರ್ನೈಲ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳು. ಸುತ್ತಲೂ ಮಬ್ಬು ಕವಿದ ಸಂಜೆ, ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿ ಪೈರಿನ ಪರಿಮಳ ಮತ್ತು ಸುಡುವಂತಹ ಬಡತನದ ತಾಪ. ಆತನ ಅಂಗಿಯ ಮೇಲೆ ಮಣ್ಣಿನ ಕಲೆಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಲದ ಹೊರೆ. ಅಜ್ಮೀರ್ ಸಿಂಗ್ ಔಲಖ್ ಆತನ ಆಂತರಿಕ ತುಮುಲವನ್ನು ಹೀಗೆ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ: “ನನ್ನ ಭೂಮಿ ನನ್ನ ತಾಯಿ, ಆದರೆ ಆ ತಾಯಿಯ ಮಡಿಲಲ್ಲೇ ನಾನು ಪರಕೀಯನಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ.”

ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯದ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯಿದೆ. ಫಾತಿಮಾ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಾಜದ ನಡುವಿನ ಘರ್ಷಣೆಯ ದೃಶ್ಯವದು. ಫಾತಿಮಾ ಮೌನವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ನಮ್ಮ ಆಸೆಗಳು ಈ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿ ಸಾಯಬೇಕೇ? ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ನಡೆದು ಬಂದ ಈ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿವೆಯೇ?” ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿರುವುದು ಬರೀ ಅಳಲಲ್ಲ, ಅದು ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಹೋರಾಟ. [uhm] ಲೇಖಕರು ಇಲ್ಲಿ ಬರೀ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ದಮನಿತರ ಮೌನಕ್ಕೆ ಭಾಷೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಕೃತಿಯ ನಿಜವಾದ ಸಾರಾಂಶವಿರುವುದು ಅದರ ಸಮಾಜಮುಖಿ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿದೆ. ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕರಾಳ ಮುಖ, ಸಾಲದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ ರೈತ, ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿದೆದ್ದ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಔಲಖ್ ಒಂದೇ ದಾರದಲ್ಲಿ ಪೋಣಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಜ್ಮೀರ್ ಸಿಂಗ್ ಔಲಖ್ ಅವರ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿ ವಾಕ್ಯವೂ ಚಾಕುವಿನಂತೆ ಚುಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ಬದುಕು ಕೇವಲ ಉಸಿರಾಡುವುದಲ್ಲ, ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಪ್ರತಿಭಟಿಸದಿದ್ದರೆ ಅದು ಸಾವಿಗಿಂತ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿವಸ ಹೆಚ್ಚಷ್ಟೇ.”

[sigh] ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಲಹಗಳು, ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮರುಶೋಧಿಸಬಹುದು. ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವ ಛಲವನ್ನು, ಕಷ್ಟದ ನಡುವೆಯೂ ಉಳಿಯುವ ಭರವಸೆಯ ಕಿಡಿಯನ್ನು “Putthar te Peengh” ಅಚ್ಚೊತ್ತುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಥೆಗಳ ಆಳವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರಿಯಲು, ಆ ನೋವು ಮತ್ತು ಸಿಡಿದೆದ್ದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು, ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕು. ಆ ಮಣ್ಣಿನ ಕಥೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ? ಜರ್ನೈಲ್ ಮತ್ತು ಫಾತಿಮಾದಂತಹ ಪಾತ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆಯೇ? ಉತ್ತರ ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ.