பீச்சுவா பெலே

இந்தக் கதையை வாசித்து முடிக்கும்போது, சமூகத்தின் சமநிலை மற்றும் மனித மாண்பு குறித்த உங்கள் பார்வை முற்றிலுமாக மாறியிருக்கும். தேவனூரு மகாதேவாவின் ‘Beechuva Bele’ வெறும் புத்தகமல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் இரத்தமும் சதையுமான நிதர்சனம். [short pause]

டியாவனூர் கிராமத்தின் ஒரு மதிய வேளை. வெயில் தார்ச்சாலையை உருக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. மாறம்மாவின் முகத்தில் வழியும் வியர்வை, அவள் கடந்து வந்த வறுமையின் சாட்சி. அந்த அறையில் ஈரமான மண்ணின் வாசனையும், வறட்சியின் கசப்பும் கலந்திருக்கிறது. ஒருபுறம் ஆதிக்க சாதியினரின் அதிகாரத் திமிர், மறுபுறம் பிழைப்புக்காகப் போராடும் ஒரு பெண்ணின் அமைதியான உறுதி.

அவர் எழுதிய ஒரு காட்சி இன்னும் என் நினைவில் நீங்காமல் இருக்கிறது. அங்கே மாறம்மா தன் நிலையைப் பற்றிப் பேசும்போது, “என் உழைப்பின் துளி சிந்தும் இடத்தில் என் உரிமை முளைக்காதா?” என்று கேட்கும் அந்தக் குரலில், ஒட்டுமொத்த தலித் சமூகத்தின் வலியும் எதிரொலிக்கிறது. அதற்கு அந்த நிலப்பிரபு, “உனக்கென்ன உரிமை இருக்கிறது?” என்று ஏளனமாகச் சிரிக்கும்போது, அந்த அறையில் ஒரு நொடி மௌனம் நிலவுகிறது. [medium pause]

தேவனூரு மகாதேவாவின் எழுத்துநடை ஒரு கூர்மையான ஆயுதம். அவர் சாதாரண வட்டார வழக்கை வைத்துக்கொண்டு, அதிகார வர்க்கத்தின் முகத்திரையைக் கிழித்திருப்பார். அவர் எழுதுகிறார்: “வியர்வை சிந்தும் உடலுக்குத் தெரியும், மரம் வளர்ப்பது வர்க்கப் போராட்டம் என்று.” இந்த வரிகள் அவர் மொழியின் ஆழத்திற்குச் சான்று.

இந்தக் கதையின் உண்மையான வாதம் என்னவென்றால், சாதிய அடுக்குமுறை என்பது வெறும் சட்டம் சார்ந்ததல்ல; அது மனித மனங்களில் வேரூன்றிய நஞ்சு. சமத்துவமின்மை எப்படி மனிதர்களைத் தரம் பிரிக்கிறது என்பதையும், அதையும் மீறி மாறம்மாவைப் போன்றவர்கள் எப்படித் தங்கள் அடையாளத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறார்கள் என்பதையும் இந்நூல் நுணுக்கமாகப் பேசுகிறது. [sigh]

[long pause]