பாலியகாலசகி

மழையின் மெல்லிய சாரல் கேரளா கிராமத்தின் மண்தரையை நனைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. மஜீதின் கண்கள் சுஹ்ராவைத் தேடுகின்றன. அவள் கையில் வைத்திருக்கும் வாடிய பூக்களைப் போல, காலம் அவர்களைப் பிரித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இது “Balyakalasakhi”.

வைக்கம் முகம்மது பஷீர் படைத்த இந்த காவியம், வெறும் கதையல்ல; அது ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு. பள்ளிப் பருவத்தின் அந்த அப்பாவித்தனமான அன்பை, காலம் எப்படிப் பொருளாதார வறுமையாலும், சமூகக் கட்டுப்பாடுகளாலும் சிதைக்கிறது என்பதை இதில் உணர முடிகிறது. மஜீத் ஒருமுறை சுஹ்ராவிடம் கேட்கிறான்: “நம்மால் என்றும் ஒன்றாக இருக்க முடியாதா?” அதற்கு சுஹ்ராவின் அமைதி ஒரு பதிலை விட அதிக வலியைத் தருகிறது. [short pause]

பஷீரின் எழுத்து நடை மிகவும் தனித்துவமானது. மிக எளிய வார்த்தைகளில், மனித வாழ்வின் பிரம்மாண்டமான துயரங்களை அவர் படம்பிடித்துக் காட்டுவார். “அவளது கண்கள் ஒரு நீண்ட பயணத்தின் கதையைச் சொன்னன” என்ற வரி, சுஹ்ராவின் ஒட்டுமொத்த வாழ்வையும் நம் கண்முன்னே நிறுத்திவிடும். மஜீதின் மனதிற்குள் ஒரு போராட்டம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. சுஹ்ராவை விட்டுப் பிரிந்து சென்றபோதும், அவளைத் தேடி அலைந்தபோதும், அவன் தேடுவது ஒரு பெண்ணை மட்டுமல்ல; அவன் தொலைத்துவிட்ட தன் இளமையை. [sigh]

இந்த புத்தகம் ஒரு உண்மையை உரக்கச் சொல்கிறது: காதல் என்பது வெறும் உணர்ச்சி மட்டுமல்ல, அது சமூகத்தின் அகோரப்பசிக்கு பலியாகும் ஒரு புனிதமான தியாகம். பிரிவின் வலி, ஏழ்மையின் கொடுமை, மற்றும் கடைசியாக ஒரு கல்லறையின் முன் மஜீத் நிற்கும் அந்தத் தருணம்… அது வாசகனின் இதயத்தில் ஒரு ஆறாத தழும்பை ஏற்படுத்திவிடும்.

பஷீர், மனித உறவுகளின் சிக்கல்களைப் பின்னிக் காட்டுவதில் வல்லவர். சுஹ்ராவின் மரணத்திற்குப் பிறகு, மஜீத் அந்த மண்ணில் நிற்கும் போது ஏற்படும் அந்த மௌனம், வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாதது. மஜீத் இறுதியாக என்ன கண்டடைந்தான்? சுஹ்ராவின் நினைவுகளுடனான அந்தப் பயணம் அவனுக்கு அமைதியைத் தந்ததா அல்லது மீள முடியாத துயரத்தையா? [medium pause]

“Balyakalasakhi” வாசிக்கத் தொடங்கும் எவரும், அதே மனிதராக முடிப்பதில்லை. அன்பின் விலை என்ன என்பதை அறியத் துடிப்பவர்களுக்கு, இது ஒரு கட்டாயம் வாசிக்க வேண்டிய படைப்பு. மஜீதும் சுஹ்ராவும் உங்கள் இதயத்தில் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடுவார்கள். [long pause]