ಬಾಲ್ಯಕಾಲಸಖಿ

ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಅಂತರವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳ ಗೋಡೆಯ ನಡುವೆ ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತವೆ. ವೈಕಂ ಮಹಮ್ಮದ್ ಬಶೀರ್ ಅವರ ‘Balyakalasakhi’ ಕಾದಂಬರಿಯು, ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬಾಳುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ದೂರವಿದ್ದರೂ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಜೀವಂತವಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. [short pause]

ಮಜೀದ್ ಮತ್ತು ಸುಹ್ರಾ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಇವರ ಮುಗ್ಧ ಪ್ರೀತಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಸಿರು ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಕನಸು. ಬಶೀರ್ ಅವರು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದ ದೃಶ್ಯವೊಂದು ನನಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ: ಮಳೆಯ ದಿನ. ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ತೇಲಿ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಸುಹ್ರಾ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸ. ಮಜೀದ್ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಬಡತನ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯಾಟ ಆ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಣ್ಣಗೆಡಿಸುತ್ತದೆ.

“ನಿನಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?” ಎಂದು ಸುಹ್ರಾ ಮಜೀದ್‌ನನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ, ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿನ ನಡುಕವನ್ನು ಬಶೀರ್ ಅದೆಷ್ಟು ಸಹಜವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾರೆಂದರೆ, ಓದುಗನ ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ನೀರು ಬರುವುದು ಖಚಿತ. [sigh] ಮಜೀದ್‌ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುವ ದ್ವಂದ್ವ, ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳೆದುರು ಸೋಲುವ ಪ್ರೇಮದ ಅಸಹಾಯಕತೆ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಕಲಕುತ್ತವೆ.

ಬಶೀರ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶೈಲಿ ಅತಿ ಸರಳ, ಆದರೆ ಅದರೊಳಗಿರುವ ಆಳ ಅಗಾಧ. “ಪ್ರೀತಿಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅಲೆಮಾರಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕೊನೆಗೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸುಂದರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ! [medium pause]

ಈ ಕಥೆಯ ತಿರುಳು ಎಂದರೆ, ಮನುಷ್ಯನು ಸಮಾಜದ ಸಂಕೋಲೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೂ ಅದು ನಶಿಸಿ ಹೋಗಲು ಕಾಲವೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುವ ವಿಪರ್ಯಾಸವನ್ನು ಬಶೀರ್ ಇಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಮಜೀದ್ ಸುಹ್ರಳ ಸಮಾಧಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತಾಗ, ಆತ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಮೌನ ಮತ್ತು ನೋವಿನ ಮಿಶ್ರಿತ ಶಾಂತಿ ನಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಭಾರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಹ್ರಾ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮಜೀದ್ ಏನು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ? ಆ ನೋವಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಸತ್ಯವೇನು? ಆ ಮರೆಯಲಾಗದ ಕಥೆಯ ಆಳವನ್ನು ನೀವು ಅರಿಯಲೇಬೇಕು. ‘Balyakalasakhi’ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ಅಳಿಯದ ನೆನಪು.