கிரகணா

ஒரு நாள் காலை நீங்கள் விழிக்கும்போது, உங்கள் வீட்டின் சுவர்கள் பழமை என்ற போர்வையில் மூச்சுத் திணறிக் கொண்டிருப்பதையும், உங்களைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்கள் நம்பிக்கைகள் என்ற பெயரில் ஒரு பெரும் இருளில் மூழ்கி இருப்பதையும் கண்டால் என்ன செய்வீர்கள்? சூரிய கிரகணம் நிகழும் அந்த நொடியில், வெளிச்சம் மறையும் போது மனித மனங்களில் உள்ள அந்த அழுக்குகள் வெளியே வரத் தொடங்குகின்றன. இதுதான் யு.ஆர். அனந்தமூர்த்தியின் “Grahana” நாவல் நம்மிடம் கேட்கும் அறைகூவல்.

கிராமத்தின் மூலை முடுக்கில், சாதியக் கட்டுமானங்கள் எவ்வளவு இறுக்கமானவை என்பதை ஒரு சிறுவனின் கண்களால் நாம் பார்க்கிறோம். ஒரு பிராமண இல்லத்தின் உள்ளே நடக்கும் சடங்குகள் ஒருபுறம்; அந்த வீட்டிற்கு வெளியே, ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு பெண் தனிமையில் பிரசவித்துக் கொண்டிருக்கும் அவலம் மறுபுறம். [short pause]

“சடங்குகளைக் காப்பாற்றுகிறோமா அல்லது மனிதாபிமானத்தையா?” என்று அந்தப் பேராசிரியர் கேட்கும் கேள்வி, ஒரு கனமான மௌனத்தை அறைக்குள் நிரப்புகிறது. ரத்னியின் அந்தத் துணிச்சலான பார்வையில், பழைய சமூகத்தின் பிம்பங்கள் உடையத் தொடங்குவதை நாம் உணர முடிகிறது. [medium pause]

அனந்தமூர்த்தி ஒரு மாபெரும் கலைஞன். ஒரு காட்சியை விவரிக்கும்போது, அந்த அறையின் ஈரப்பதத்தையும், சுவர்களில் படிந்துள்ள பூஞ்சைகளின் வாசனையையும், கிரகணத்தின் போது வானத்தில் நிலவும் அந்தப் பதற்றமான நிசப்தத்தையும் நம் கண்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார். “மதத்தின் பெயரால் மறைக்கப்படும் உண்மைகளை விட, இருளில் தெரியுமே அந்த உண்மைதான் எத்தனை வலியது!” என்று அவர் எழுதும் வரிகள் நெஞ்சில் தைக்கின்றன.

இந்த “Grahana” வெறும் கதை அல்ல; இது மரபுக்கும் நவீனத்திற்குமான போர். அதிகாரம் எப்படி மனிதனைச் சுருக்குகிறது என்பதையும், தனிமனிதத் தேடல் எவ்வாறு சமூகத்தின் போலித்தன்மையைக் கிழித்தெறிகிறது என்பதையும் அனந்தமூர்த்தி இதில் அப்பட்டமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். [long pause]

மாறிவரும் உலகம், பிடிவாதமாகத் தொற்றிக்கொள்ளும் கடந்த காலத்தின் எச்சங்கள், இவற்றிற்கு இடையில் சிக்கித்தவிக்கும் ஒரு மனிதனின் மனப்போராட்டம்… இவையெல்லாம் சேர்ந்துதான் இந்தச் சாரத்தை ஒரு இலக்கிய அனுபவமாக மாற்றுகின்றன.