கரண் கேலோ

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பக்கத்தை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, அதிகாரம், வீழ்ச்சி மற்றும் மனிதர்களின் பலவீனம் குறித்து நீங்கள் இதுவரை கொண்டிருந்த பிம்பங்கள் அனைத்தும் முற்றிலும் தவிடுபொடியாகிவிடும்.

நந்தசங்கர் துல்ஜாசங்கர் மேத்தாவின் ‘Karan Ghelo’, வெறும் வரலாற்றுப் பதிவு அல்ல; அது குஜராத்தின் கடைசி இந்து மன்னன் கரணனின் அந்தப்புரத்திலிருந்து போர்க்களம் வரை நீண்ட ஒரு வாழ்வின் சரிவு. அந்தப்புரத்தில் ஊதுபத்தியின் மணம் மங்க, ஜன்னல் வழியே நிலவின் ஒளி அரண்மனையின் மெல்லிய திரைகளை வருடுகிறது. மன்னன் கரணன், தனது அதிகாரத்தின் உச்சத்தில் இருந்தபோதிலும், உள்ளுக்குள் ஒருவித பாதுகாப்பற்ற உணர்வுடன் இருக்கிறான்.

மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. கரணன் தனது அந்தப்புரத்தில் அமர்ந்திருக்க, ராணி கமலா தேவி அவனிடம் பேசுகிறாள். “அரசரே, இராஜ்யம் வெறும் கற்களால் ஆனது அல்ல, மக்களின் நம்பிக்கையாலும், தர்மத்தாலும் கட்டமைக்கப்பட்டது,” என்று அவள் குரல் நடுங்கக் கூற, அதற்கு மன்னன், “தர்மம் என்பது வெற்றி பெறுபவனின் கையில் இருக்கும் வாள்,” என்று அதிகாரத் தோரணையில் பதிலளிக்கிறான். அந்த உரையாடலிலேயே ஒரு சாம்ராஜ்யத்தின் வீழ்ச்சிக்கான விதை தூவப்படுகிறது. [உம்] கரணனின் மனதிற்குள் எப்போதும் ஒரு பயம்—தான் இழந்ததை மீண்டும் அடைந்துவிடுவோமோ, அல்லது தன் புகழை வரலாற்றில் நிலைநிறுத்திவிடுவோமோ என்ற தத்தளிப்பு.

இந்த நாவல் சொல்லும் ஆழமான உண்மை இதுதான்: ஒரு தனிமனிதனின் அகங்காரம் எப்படி ஒரு தேசத்தையே அந்நியர்களுக்கு அடிமையாக்கும் என்பதுதான். நந்தசங்கர் துல்ஜாசங்கர் மேத்தாவின் மொழிநடை மிகக் கூர்மையானது. ஒரு காட்சியை அவர் விவரிக்கும்போது, வாசகன் அந்த போர்க்களத்தின் புழுதியையும், மரணத்தின் வாசனையையும் உணர முடியும். “அதிகாரத்தின் மகுடம் தலையில் இருக்கும்போது தெரியாத சுமை, அது நழுவி விழும் தருணத்தில் கழுத்தையே அறுத்துவிடும்” என்று அவர் எழுதும் வரிகள் நெஞ்சை உலுக்கக்கூடியவை.

எல்லாவற்றையும் இழந்த நிலையில், ஒரு அகதியாகக் காடுகளில் அலைந்து, இறுதியில் போர்க்களத்தில் வீரமரணம் அடையும் கரணனின் வாழ்வு, ஒரு துயரமான பாடத்தை நமக்கு விட்டுச் செல்கிறது. அதிகாரம் நிரந்தரமல்ல, ஆனால் அதன் வீழ்ச்சி உண்டாக்கும் வடு வரலாற்றில் என்றும் அழியாது. இந்த சரித்திரப் பயணம் இன்னும் உங்களுக்கு என்னென்ன உண்மைகளைச் சொல்லப்போகிறது? அதைப் பகிர்ந்துகொள்ள இன்னும் பல பக்கங்கள் காத்திருக்கின்றன.