ஏக் பாலோ

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பகுதியை அடைந்ததும், காலத்தின் ஓட்டம் பற்றியும், நினைவுகளின் நிழல்கள் பற்றியும் நீங்கள் இதுவரை கொண்டிருந்த பிம்பங்கள் அனைத்தும் உடைந்து சிதறிவிடும்.

சுரேஷ் ஜோஷியின் “Ek Palo” என்பது வெறும் கதைகளின் தொகுப்பல்ல; அது மனித மனதின் மௌனங்களுக்கு இடப்பட்ட ஒரு பாலம். ஒரு அறையில் மாலை நேரத்து வெயில் சுவர்களில் ஊர்ந்து செல்கிறது. காற்றில் பழைய காகிதங்களின் வாசம். ஜன்னல் கம்பிகளின் நிழல் தரையில் ஒரு வலை போலப் பின்னப்பட்டிருக்கிறது. அங்கு ஒரு காலி நாற்காலி இருக்கிறது. அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஒருவரின் இருப்பும், இப்போது நிலவும் கனத்த அமைதியும் அந்த அறையின் காற்றை ஒருவித ஏக்கத்தால் நிரப்புகின்றன.

சுரேஷ் ஜோஷியின் எழுத்து, ஒரு கண்ணாடி போல நம்மை நாமே பார்க்க வைக்கிறது. ஒரு காட்சியை மறக்கவே முடியாது. ஒரு மனிதன் கண்ணாடியின் முன் நின்று தன்னைத்தானே வினவிக்கொள்ளும் தருணம் அது. அங்கே அவர் எழுதுகிறார், “காலத்தின் துகள்கள் நம் விரல் இடுக்குகளின் வழியாகச் சொட்டுகின்றன, நாம் அவற்றைச் சேகரிக்க முற்படும்போது எஞ்சுவது வெறும் வெற்றிடம் மட்டுமே.” [short pause] இந்த வரிகள் ஒரு கலைஞனின் நுணுக்கத்தை அழகாக வெளிப்படுத்துகின்றன.

இங்கே மனிதர்கள் எதையும் வெளிப்படையாகப் பேசுவதில்லை. உரையாடல்கள் மிகக் குறைவு. [uhm] ஒரு பாத்திரம் கேட்கிறது: “ஏன் இந்த மௌனம் இவ்வளவு கனமாக இருக்கிறது?” அதற்குப் பதில் சொல்லாமல், மற்றொன்று ஜன்னலுக்கு வெளியே மேகங்கள் நகர்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. அந்த மௌனத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் அந்த பயம், நாம் யாரிடம் நெருக்கமாக இருக்கிறோமோ, அவர்களே ஒருநாள் வெறும் நினைவுகளாக மாறிவிடுவார்கள் என்ற அச்சம்.

“Ek Palo” சொல்லும் மறைமுகமான உண்மை இதுதான்: வாழ்வின் அர்த்தம் நாம் செய்யும் செயல்களில் இல்லை; நாம் கடந்து வந்த, நம்மை விட்டு நழுவிச் சென்ற அந்தத் துளி நொடிகளில் இருக்கிறது. மரணம் என்பது முடிவல்ல, அது ஒரு வாழ்க்கை முழுமைபெற்று அதன் நிழல் நம் மனதில் படிவது மட்டுமே.

இறுதியில், இந்தச் சிறு கதைகள் உங்களை எங்கே கொண்டு சேர்க்கும்? நாம் இழந்தவை நம்மை விட்டுச் சென்றவை அல்ல, அவை நம்முடன் மௌனமாகப் பயணிக்கின்றன என்பதை உணர்வீர்கள். அந்த மௌனத்தைப் புரிந்துகொள்ள நீங்கள் தயாரா? [sigh] அந்த நொடியைத் தேடிப் பயணம் தொடங்குங்கள்.