அந்தேரே மேன்

சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இந்திய இலக்கியத்தில், தனிமனிதனின் ஆன்மா சிதைந்து போவதை இவ்வளவு துல்லியமாகப் பதிவு செய்த மற்றொரு படைப்பு இல்லை. மோகன் ராகேஷின் “Andhere Mein”, வெறும் நாவல் அல்ல; அது நவீன வாழ்வின் இயந்திரத்தனமான முகமூடிக்கு பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் பெரும் துயரத்தின் கண்ணாடி.

[medium pause]

அறைக்குள் மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சம். ஜன்னல் வழியே புகும் காற்று, அறையில் உள்ள தேங்கியிருக்கும் பழைய புத்தகங்களின் வாசனையையும், ஒருவிதமான வெறுமையையும் சுமந்து வருகிறது. கதாநாயகன் அமர்ந்திருக்கிறான். சுவரில் இருக்கும் கடிகாரத்தின் ‘டிக்-டிக்’ சத்தம், அவன் வாழ்க்கையின் அர்த்தமற்ற ஓட்டத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது. வெளியே நகரம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது, ஆனால் அவனுள் ஒரு அமைதியான சுடுகாடு. அவன் மனைவி, ஒரு தட்டுத் தேநீர் மேஜையில் வைக்கும்போது உண்டாகும் அந்தச் சத்தம் கூட அவர்களுக்கு இடையிலான பிளவை வெளிப்படுத்துகிறது.

மோகன் ராகேஷ் எழுதும் வசனங்கள் கூர்மையானவை. ஒரு காட்சியில் அவன் கேட்கிறான்: “நாமும் இந்தச் சுவர்களைப் போலத் தானே இருக்கிறோம்? பேசிக் கொள்கிறோம், ஆனால் ஒருவரை ஒருவர் உணர்வதில்லை.” அதற்கு அவள் மௌனமாகவே பதில் அளிக்கிறாள். அந்த மௌனம், வார்த்தைகளை விட அதிக பாரத்தைக் கொண்டிருக்கிறது. [short pause] அவனது உள்மனம் அலறுகிறது: ‘நான் தேடும் இந்த உண்மை, இந்த நிஜமான வாழ்க்கை எங்கே ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறது?’

மோகன் ராகேஷின் எழுத்து நடை ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணரின் கத்தி போல மிகத் துல்லியமானது. அவர் எழுதுகிறார், “இருட்டில் நடக்கும் மனிதன், தனக்கு வழி தெரியவில்லை என்பதற்காக மட்டுமல்ல, தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்றே தெரியாததால்தான் அழுகிறான்.” இதுவே இந்த நாவலின் சாராம்சம். சமூகம் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பது ஒரு பாத்திரத்தை, ஆனால் நாம் தேடுவது நம்முடைய சுயத்தை. அதிகாரமும், போலித்தனமான வெற்றியும் ஒரு மனிதனை எப்படி உள்ளுக்குள் கொல்கிறது என்பதை அவர் விவரிக்கிறார்.

[sigh]