அகுனேர் பரஷ்மணி

போர் என்பது பீரங்கிகளின் முழக்கம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு சாதாரண வீட்டுக்குள் நுழையும் பயத்தின் நிசப்தம். அகூனெர் பராஷ்மணி (Aguner Parashmani) நாவல் நமக்குக் காட்டும் முரண் இதுதான்: ஒரு நாடு சுதந்திரத்திற்காகத் துடிக்கும் அதே வேளையில், ஒரு குடும்பம் தங்கள் கதவுகளைப் பூட்டிக்கொண்டு தங்களைச் சுற்றியுள்ள சுவர்களின் பாதுகாப்புக்குள் அடைபடுகிறது. வெளியில் மரணம் வேட்டையாடுகிறது, உள்ளே அன்பும் தியாகமும் துளிர்விடுகின்றன.

டாக்காவின் அந்தச் சிறிய வீடு. வெளியே ஊரடங்கு உத்தரவு, இருள் கவிழ்ந்த வீதிகள். காற்றில் எரியும் மண்ணெண்ணெய் விளக்கின் மணம் கலந்திருக்கிறது. படியுல் ஆலம் மற்றும் சூஃபியாவின் குடும்பம், காயமடைந்த ஒரு சுதந்திரப் போராட்ட வீரரான கோகாவைத் தங்கள் வீட்டில் ஒளித்து வைக்கிறது. அந்த வீட்டின் ஜன்னல் திரைச்சீலைகள் லேசாக அசைகின்றன. கோகாவின் புண்களிலிருந்து வடியும் ரத்தத்தின் மணம், அந்த அறையின் அமைதியைக் குலைக்கிறது.

எனக்கு மறக்கவே முடியாத ஒரு காட்சி இது. ரூபா கோகாவிடம் கேட்கிறாள், “நாளை விடிந்தால் போர் முடிந்துவிடுமா?” அதற்கு கோகா புன்னகையுடன் பதில் அளிக்கிறான், “சுதந்திரம் என்பது ஒரு விடியல் மட்டுமல்ல, அது நாம் ஒவ்வொரு நாளும் சுமக்கும் நெருப்பு.”

[medium pause]

ஹுமாயூன் அகமதுவின் எழுத்துக்களில் ஒரு விசித்திரமான மாயம் உண்டு. அவர் போரின் கோரத்தை ஒரு சிப்பாயின் பார்வையில் சொல்லாமல், ஒரு தந்தை தன் மகளைப் பாதுகாக்கும் தயக்கத்தின் வழியாகச் சொல்கிறார். அவர் ஒரு இடத்தில் எழுதுகிறார்: “மனிதர்கள் தங்கள் வாழ்நாளின் மிகச்சிறந்த தருணங்களை பயத்தின் விளிம்பில்தான் உணர்கிறார்கள்.” இதுதான் இந்த நாவலின் ஆன்மா. அதிகாரம் என்பது ஆயுதங்களால் ஆனது அல்ல, அது அன்பிற்காகத் தியாகம் செய்யும் மன உறுதியால் ஆனது என்பதை அவர் ஆழமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

[sigh]