விஷ்கன்யகா

மௌரியப் பேரரசின் நிழல் யுத்தங்களில், நஞ்சே ஆயுதமாக மாற்றப்பட்ட ஒரு பெண்ணின் கதையை விட, வரலாற்றின் பக்கங்களில் மறைந்து கிடக்கும் ஒரு துயரமான ரகசியம் இது. பெரும்பாலானோர் சாணக்கியரின் அரசியல் தந்திரங்களை மட்டுமே அறிந்திருப்பார்கள்; ஆனால், அந்தத் தந்திரங்களுக்குப் பின்னால் பலியான ஒரு பெண்ணின் இருப்பை, பெரும்படவம் ஸ்ரீதரன் தனது “Vishkanyaka” நாவலில் மிக நுணுக்கமாகச் செதுக்கியிருப்பார்.

மங்கலான அகல்விளக்கின் வெளிச்சம் அந்த அந்தப்புரத்தின் சுவர்களில் நிழல்களை நீளமாக வரைந்து கொண்டிருக்கிறது. வாசனைத் திரவியங்களின் மணம் காற்றை கனமாக்க, ஒரு பெண் தன் வாழ்வின் அர்த்தம் சிதைவதை உணர்கிறாள். [short pause] அவளது உடல் ஒரு ஆயுதம்; அவளது முத்தம் மரணம்.

“இந்த நஞ்சை நான் சுமப்பது யாருக்காக?” என்று அவள் கேட்கும் கேள்வியில், ஒரு பேரரசின் அதிகாரத் தாகம் எதிரொலிக்கிறது. அதற்கு சாணக்கியனின் குரல் சற்றே கரகரப்பாகப் பதில் அளிக்கிறது: “பெண்ணே, உன் இருப்பு தேசத்தின் தேவை; உனக்கான சுதந்திரம் என்பது ஒரு கற்பனை மட்டுமே.” இந்த உரையாடல், ஒரு அதிகார மையத்திற்கும், ஒரு தனி மனித உயிர்க்கும் இடையிலான உறைந்த மோதலைச் சித்தரிக்கிறது. [medium pause]

பெரும்புடவம் ஸ்ரீதரனின் எழுத்துக்களில் ஒருவிதமான ஈரப்பதமான மென்மையும், அதே சமயம் கூர்மையான கத்தியின் பாய்ச்சலும் இருக்கும். “அவளது கண்கள் கவித்துவமானவை, ஆனால் அவற்றின் ஆழத்தில் நஞ்சு படிந்திருக்கிறது” என்று அவர் எழுதும் வரிகள், ஒரு கதாபாத்திரத்தின் அகப்போராட்டத்தை அப்படியே நம்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகின்றன. அதிகாரம் எப்படி அன்பை அசுத்தப்படுத்துகிறது, அரசியல் எப்படி தனிமனிதனின் ஆன்மாவைத் துண்டாடுகிறது என்பதை “Vishkanyaka” மிக அழுத்தமாகப் பேசுகிறது. [sigh]

இது வெறும் வரலாற்றுப் புதினம் அல்ல; அதிகாரம், ஆசை, மற்றும் மரணத்தின் விளிம்பில் நின்று துடிக்கும் ஒரு பெண்ணின் மௌனமான கூக்குரல். அதிகாரத்தின் மகுடத்திற்கு அடியில், இத்தனை காலம் இழந்தது என்ன என்பதை நீங்கள் அறிந்துகொள்ள வேண்டுமா? [long pause] ஒரு பேரரசின் அஸ்திவாரத்தில் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை கரைந்த விதம், உங்கள் மனதை கனக்க வைக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.