வன்ராஜ்

இந்தக் கதையின் இறுதியில், அதிகாரம் என்பது வாள் முனையில் இருப்பதை விட, தர்மத்தின் வேர்களில் எப்படி ஆழமாக ஊன்றியிருக்கிறது என்பதை நீங்கள் உணர்வீர்கள். ஒரு பேரரசு எப்படி ஒரு தனி மனிதனின் தியாகத்தில் தொடங்குகிறது என்பதை உங்கள் பார்வை மாற்றும்.

தூமகேது (கௌரிசங்கர் கோவர்தன்ராம் ஜோஷி) எழுதிய “Vanraj” வெறும் சரித்திரப் புதினம் அல்ல; அது ஒரு தேசத்தின் ஆன்மாவை மீட்டெடுக்கும் பயணம். அடர்ந்த காட்டின் இருள் சூழ்ந்த அமைதியில், ஒரு சிறுவன் பில் பழங்குடியினரின் நடுவில் வளர்கிறான். அவனைச் சுற்றி பறவைகளின் ரீங்காரம், காட்டின் ஈரப்பதம் கலந்த மண் வாசனை, மரங்களின் இலைகள் அசைந்து எழுப்பும் மெல்லிய ஓசை. அவனுக்குத் தன் அடையாளம் தெரியாது, ஆனால் அவனது ரத்தத்தில் மன்னர்களின் வீரம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

தூமகேதுவின் எழுத்து நடை, ஒரு ஓவியனின் தூரிகையைப் போன்றது. அவர் ஒரு காட்சியில் இவ்வாறு எழுதுகிறார்: “காட்டின் நிழல்கள் தீப்பந்தத்தின் வெளிச்சத்தில் நடனமாடின; அந்தச் சிறுவனின் கண்களில் கண்ட காடு, ஒரு சாதாரண அடவி அல்ல, அது ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தின் தொட்டில்.”

அங்கே ஒரு முக்கியமான தருணம் இருக்கிறது. ஜைன துறவி ஷில் குண சூரி, அந்த இளைஞனிடம் அவன் யார் என்பதை வெளிப்படுத்தும் தருணம் அது. அங்கே ஒரு உரையாடல்:
“நீ யார் என்று உனக்குத் தெரியுமா?” என்று துறவி கேட்க, வன்ராஜ் கண்களில் ஒரு தீப்பொறியுடன், “நான் காட்டின் மகன், அங்கே எனக்குச் சொந்தம் என்று ஒன்றுமில்லை” என்கிறான். துறவி மென்மையாகச் சிரிக்கிறார். “இல்லை, இந்த நிலமே உனக்குச் சொந்தம், இதை நீ மீட்க வேண்டும்.” [சுருக்கமான இடைவெளி] அந்த நொடியில் வன்ராஜின் உள்ளே எழும் அந்தத் தவிப்பு, ஓர் அரசனுக்குரிய பொறுப்பாக மாறுவதை நம்மால் உணர முடிகிறது.

இந்த புத்தகம் அதிகாரத்தின் மையத்தை, தர்மத்தையும் நீதியையும் கொண்டு வரையறுக்கிறது. தூமகேதுவின் வர்ணனைகள், அக்காலத்தின் குஜராத்தை உங்கள் கண்முன்னே நிறுத்துகின்றன. துரோகமும் வீரமும் மோதும் இந்த வரலாற்றுப் பக்கங்களில், மனித மனத்தின் ஆழமான தேடல்கள் ஒளிந்துள்ளன. வன்ராஜ் எப்படி ஒரு காடு வாழ் சிறுவனிலிருந்து, அனில்பூர் பட்டணத்தின் சக்கரவர்த்தியாக உயர்ந்தான்? அந்தப் பயணத்தின் முதல் அடி எடுத்து வைக்கும்போது அவன் அடைந்த அந்த அச்சம் என்ன? அந்தப் பெருமையை மீண்டும் ஒருமுறை நீங்களே வாசித்துப் பாருங்கள்.