பத்ரம்பத்ரா

ஒருவேளை, காலம் உறைந்துபோன ஒரு கிராமத்து மனிதர், நவீன உலகின் இரைச்சலுக்கும் மின்னொளிக்கும் நடுவே திடுமென வந்து நின்றால் என்னவாகும்? கற்பனை செய்து பாருங்கள், பழமைக்கும் புதுமைக்கும் இடையிலான அந்தப் பெரும் மோதல் நடக்கும் இடத்தில் நீங்கள் இருந்தால் எப்படி இருக்கும்?

ரமண்பாய் மஹீபத்ராம் நீலகண்டின் “Bhadrambhadra” நாவல், நம்மை அத்தகைய ஒரு விசித்திரமான பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. பத்ரம்பத்ரா என்ற தீவிரமான பழமைவாதி, தனது உதவியாளர் அம்பாராமுடன் பம்பாய்க்கு வருகிறான். அவனது கண்கள் காண்பதெல்லாம் கலாச்சாரச் சீரழிவு.

அந்தக் காட்சி இன்னும் என் நினைவில் பசுமையாக இருக்கிறது: பம்பாயின் ரயில் நிலையத்தின் புகைமூட்டமும், இரைச்சலும் பத்ரம்பத்ராவை நிலைகுலையச் செய்கிறது. ஏதோ ஒரு அரக்கன் கத்திக்கொண்டு வருவதாக எண்ணி அவன் அஞ்சுகிறான். காற்றோட்டம் இல்லாத அந்த அறையில் வியர்வை வாசம், மின்சார விளக்குகளின் கண்சிமிட்டும் ஒளி, அவனது பயத்தை இன்னும் அதிகமாக்குகிறது.

பத்ரம்பத்ரா கோபமாக கத்துகிறான்: “அம்பாராம்! இது என்ன மாயாஜாலம்? இந்த இரும்புப் பெட்டி காற்றை விழுங்குகிறதே, இதுவா உன் நவீன உலகம்?” அதற்கு அம்பாராம், அச்சத்துடன் மெதுவாக, “[uhm] ஐயனே, இதுதான் காலம், நாம் மாற வேண்டிய நேரம் இது” என்கிறான்.

பத்ரம்பத்ராவின் உள்ளுணர்வு அவனுக்குள் ஒரு பெரும் போராட்டத்தை உருவாக்குகிறது. அவன் எதை இழக்க அஞ்சுகிறானோ, அதைத் தக்கவைக்க அவன் செய்யும் போராட்டங்கள் நகைச்சுவையாக இருந்தாலும், அது ஒரு ஆழமான உண்மையைச் சொல்கிறது. காலம் மாறும்போது, பிடிவாதமான நம்பிக்கைகளை விட, அந்த மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு வளரும் பக்குவமே ஒரு மனிதனை முழுமையாக்குகிறது.

ரமண்பாய் மஹீபத்ராம் நீலகண்டின் எழுத்து நடை அற்புதம். கிண்டலும் கேலியும் கலந்த அவருடைய வரிகள், சமூகத்தின் போலித்தன்மையை கண்ணாடி போலக் காட்டுகின்றன. “பழமை என்பது வேர், புதுமை என்பது கிளை; வேரை மறந்துவிட்டு கிளையைத் தேடி ஓடுவது வீண் முயற்சி,” என்று அவர் சொல்லாமல் சொல்லும் அந்த வரிகள் [sigh] நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கின்றன.