நாலுகெட்டு (தி ஆன்செஸ்ட்ரல் ஹோம்)

இந்தக் கதையை வாசித்து முடிக்கும்போது, குடும்பம், அதிகாரம் மற்றும் சொந்த ஊர் மீதான உங்கள் பிம்பம் முற்றிலும் மாறிப்போயிருக்கும். பாரம்பர்யத்தின் வேர்கள் ஏன் சில நேரங்களில் ஒரு மனிதனைச் சிறைபிடிக்கின்றன என்பதை இந்த நாவல் உங்கள் கண்முன்னே நிறுத்தும்.

எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் ‘Nalukettu (The Ancestral Home)’, கேரளாவின் சிதைந்துபோகும் நிலப்பிரபுத்துவ அமைப்பின் ஒரு தீராத வலியைப் பேசுகிறது. கதையின் நாயகன் அப்புண்ணி, தன் முன்னோர்களின் கம்பீரமான, அதேசமயம் இருண்ட ‘நாலுக்கட்டு’ வீட்டைத் தன் அடையாளமாகக் கொள்கிறான். அந்த வீட்டின் மரச்சட்டங்கள் நனையாத மழையில்லை, அதன் நீண்ட தாழ்வாரங்களில் எதிரொலிக்காத ரகசியங்கள் இல்லை. பழமையான வீட்டின் மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால், ஈரமான மண் மற்றும் சிதைந்த மரத்தின் மணம் கமழ்கிறது. விளக்கு வெளிச்சம் அந்தத் தடிமனான தூண்களில் பட்டுத் தெறிக்கும்போது, வீட்டின் பெருமைக்கும் வறுமைக்கும் இடையிலான இடைவெளி அங்கே நிழல்களாக ஆடுகிறது.

மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. குடும்பத்தின் அதிகார மையமான பெரியம்மாவிடம் அப்புண்ணி தன் உரிமையைக் கேட்கச் செல்லும் தருணம். [short pause]

“இந்த வீட்டின் சுவர்கள் உனக்கானவை அல்ல, அப்புண்ணி!” என்று அந்த முதியவளின் குரல் கரகரப்பாக ஒலிக்கிறது.
அதற்கு அப்புண்ணி, “சுவர்கள் யாருடையதாக இருந்தாலும், என் ரத்தம் இந்த மண்ணில் தான் கலந்திருக்கிறது,” எனப் பதிலளிக்கிறான். அங்கே, அதிகாரம் மற்றும் உரிமை குறித்த இரு வேறு தலைமுறைகளின் மோதல் மின்னலாகத் தாக்கி மறைகிறது.

எம்.டி. வாசுதேவன் நாயரின் எழுத்துக்கலை அலாதியானது. “வீட்டின் கூரையில் படிந்திருந்த பழைய காலத்தின் தூசியைப் போலவே, மனிதர்களின் மனங்களிலும் ஆசைகளும் துக்கங்களும் படிந்திருந்தன” என்று அவர் எழுதும் வரிகளில், மனித வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மை கவித்துவமாக வெளிப்படும்.

அப்புண்ணியின் உள்மனப் போராட்டத்தைப் பார்க்கும்போது, ஒருவன் தன் கடந்த காலத்தை விட்டு வெளியேறப் போராடுவது எவ்வளவு வலிமையானது என்பது புரியும். அவன் விரும்புவது ஒரு வீட்டை அல்ல; அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஓர் இடத்தைத் தான். [sigh]