நதி கே த்வீப்

ஒரு நதி தன் பாதையில் கடந்து செல்லும் தீவு, அந்த நதியின் ஒரு அங்கமா அல்லது நதி தரும் தனித்துவமான அடையாளமா? நாம் அனைவரும் காலத்தின் ஓட்டத்தில் தனித்து விடப்பட்ட தீவுகளா, இல்லை உறவுகளால் இணைக்கப்பட்ட ஒரு தொடர்ச்சியா? சச்சிதானந்த ஹீரானந்த வாத்ஸ்யாயன் ‘அக்ஞேயா’ எழுதிய “Nadi Ke Dweep” நாவல், இந்தத் தத்துவார்த்த வினாவிற்குள் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

புவனன், ரேகா, கௌரி மற்றும் சந்திர மாதவ் – இவர்களின் வாழ்வு ஒரு நதிக்கரையில் நடக்கும் நாடகமாக விரிகிறது. அங்கே அறையெங்கும் மங்கலான விளக்கு வெளிச்சம், பழைய புத்தகங்களின் மணம் மற்றும் ஏதோ சொல்லப்படாத மெல்லிய சோகம் சூழ்ந்திருக்கிறது. [short pause] ஒரு முக்கியமான உரையாடல் இன்னும் என் மனதில் நிழலாடுகிறது. தன் அறிவுத்திறனால் உலகைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் புவனனைப் பார்த்து, ரேகா கேட்கிறாள்: “நீ தேடுவது உண்மையையா அல்லது உனது பாதுகாப்பையா?” அதற்கு புவனனின் பதில், அவனது மனதின் ஆழமான தனிமையை வெளிப்படுத்துகிறது. அவன் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொள்கிறான், “நான் எதை அடைய முயன்றாலும், அந்த இலக்கு ஒரு தீவைப் போல, என்னைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு நதி ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.” [sigh]

இந்த நாவல் சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இந்திய சமூகத்தின் மனப்போராட்டங்களை, ஒரு விஞ்ஞானி மற்றும் ஒரு கலைஞனின் பார்வையில் மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்கிறது. அக்ஞேயாவின் எழுத்து நடை அற்புதம்; அது வாழ்வின் நுணுக்கங்களை கவிதையாகப் பேசுகிறது. “மனிதன் என்பவன் கடலின் அலையில் சிக்கிய ஒரு துளி மட்டுமல்ல, அவன் தன் விதியைத் தானே செதுக்கிக் கொள்ளும் ஒரு சிற்பம்” என்று அவர் எழுதும் போது, அந்த வரியின் கனம் நம்மை உறைய வைக்கிறது.

மனித உறவுகள் ஏன் இவ்வளவு சிக்கலானவை? ஏன் நாம் ஒருவரை ஒருவர் முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடிவதில்லை? “Nadi Ke Dweep” வெறும் கதையல்ல; இது மனித ஆன்மாவின் தனிமையைப் பற்றிய ஒரு திறந்த ஆவணம். [uhm] ஒவ்வொரு பக்கமும் நாம் யார் என்பதற்கான தேடலைத் தூண்டுகிறது.

புவனன் தனது வாழ்வின் ஓட்டத்தில் எதைக் கண்டுபிடிக்கிறான்? உறவுகளின் நதியில் இவர்களது தீவுகள் இணைகின்றனவா அல்லது இன்னும் வெகுதூரம் விலகிச் செல்கின்றனவா? இந்த வினாக்களுக்கான விடைகளைத் தேடிச் செல்லுங்கள். இந்தப் பயணத்தின் முடிவில், உங்களுள் ஏதோ ஒன்று நிரந்தரமாக மாறிப்போயிருக்கும்.