தியாகபத்ரா

மங்கிய மாலை வெளிச்சம். அறையில் பழைய புத்தகங்களின் மணம் மற்றும் ஏதோ ஒரு தீராத பாரம். மிருணாள் தன் கையில் உள்ள காகிதத்தை மடித்துப் பையிலிருந்து எடுக்கிறாள். இது வெறும் கடிதமல்ல, ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் கட்டுப்பாடுகளையும் கிழித்தெறியும் ஒரு ஆயுதம். அந்த நொடியில், அவளது கண்கள் அமைதியாக ஆனால் உறுதியாக மின்னுகின்றன. இதுதான் ‘Tyagpatra’.

ஜெயேந்திர குமார் எழுதிய இந்த நாவல், ஒரு பெண்ணின் ஆன்மாவைச் சிறைப்பிடிக்கும் சமூக விதிகளை எப்படிக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது என்பதைத் தீர்க்கமாகப் பேசுகிறது. சிறுவயதிலிருந்தே மிருணாள் ஒரு கிளர்ச்சியாளர். தனக்குச் சரி என்று தோன்றுவதை மட்டும் செய்பவள். அவளது உறவினர் பிரமோத்தின் பார்வையில் விரியும் இந்த கதை, ஒரு மனிதன் சமூக அந்தஸ்திற்கும், தனது உண்மையான மனசாட்சிக்கும் இடையே நடத்தும் போராட்டத்தை நம் கண்முன் நிறுத்துகிறது.

நான் எப்போதும் மறக்க முடியாத ஒரு உரையாடல் இது:
மிருணாள் பிரமோதிடம் கேட்கிறாள், “உனது இந்த சட்டதிட்டங்கள், நீதியை விடப் பெரியதா?”
பிரமோத் திகைத்து நிற்கிறான். அவனது உள்மனம் கேட்கிறது, “அவள் சமூகத்தையே துறக்கத் துணிந்துவிட்டாளே, நான் இன்னும் ஏன் இந்தச் சங்கிலிகளைத் தழுவிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”

[medium pause]

‘Tyagpatra’ வெறும் கதை மட்டுமல்ல; இது ஒரு சமூகத்தின் போலித்தன்மையை உரித்துக்காட்டும் கண்ணாடி. மிருணாள் தன் திருமண வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேற எடுக்கும் முடிவு, அவளை வீழ்ச்சியடையச் செய்யவில்லை; மாறாக, அவளை ஒரு முழுமையான மனிதராக மாற்றுகிறது. ஜெயேந்திர குமார் மிக நுணுக்கமாக, ஒரு பெண்ணின் தனிமையை அவளது சுதந்திரமாக மாற்றும் கலைத்திறனை இதில் கையாண்டிருக்கிறார். “ஒரு மனிதன் தன்னைத் தானே ஆள்வதுதான் மிகப்பெரிய அதிகாரம்” என்பதை இந்தப் புத்தகம் ஒவ்வொரு வரியிலும் பறைசாற்றுகிறது.

[sigh]