டிராகன் டாட்டூவுடன் ஒரு பெண்

உங்கள் குடும்பத்தின் இருண்ட ரகசியங்களை, நாற்பது ஆண்டுகளாக ஒரு மூடிய பெட்டிக்குள் ஒளித்து வைத்திருப்பதாகக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். ஒரு நாள், திடீரென அந்தப் பெட்டியைத் திறக்க ஒரு அந்நியன் வருகிறான் என்றால், நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? ஸ்டீக் லார்சன் எழுதிய “The Girl with the Dragon Tattoo” நாவல், உறவுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் பயங்கரமான முகத்திரைகளைக் கிழித்தெறிகிறது.

கதையின் மையம் ஹென்றி வான்ஹெர் என்ற தொழிலதிபர் மற்றும் அவரது குடும்பம். பல தசாப்தங்களுக்கு முன் காணாமல் போன தனது பேத்தி ஹாரியட்டைத் தேட, அவமானப்பட்ட பத்திரிகையாளர் மிக்கேல் ப்ளம்க்விஸ்ட்டை அவர் நாடுகிறார். மிக்கேலுடன் இணைகிறாள் லிஸ்பெத் சலாந்தர். அவள் ஒரு ஹேக்கர், உலகின் விதிகளுக்கு அப்பாற்பட்டவள், முதுகில் டிராகன் பச்சை குத்தியவள்.

இருவரும் வான்ஹெர் குடும்பத்தின் தீவுக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கு நிலவும் பனிக்காற்று, பழைய வீட்டின் மரக்கட்டை வாசனை, சுவர்களில் தொங்கும் அந்தத் தெளிவற்ற நிழல்கள் என அனைத்தும் ஒருவித அச்சத்தை விதைக்கின்றன. ஒரு காட்சியை என்னால் மறக்கவே முடியாது. அந்த வீட்டின் பாதாள அறையில், மிக்கேல் சிறைபிடிக்கப்படுகிறான். சுற்றிலும் ரத்தம் உறைந்த சுவர்கள், காற்றில் வீசும் அழுகிய வாடை. அப்போது, இருளில் இருந்து ஒரு கணினித் திரையின் வெளிச்சத்தில் லிஸ்பெத் வெளிப்படும் அந்தத் தருணம், அநீதிக்கு எதிரான அதிகாரத்தின் வருகையாகவே அமைகிறது.

[short pause]

மிக்கேல் யதார்த்தமான நீதிக்காகப் போராடுபவன்; லிஸ்பெத் தனக்கான நீதியைத் தானே உருவாக்கிக்கொள்பவள். இவர்களின் உரையாடலில் ஒரு காட்சி: “இந்த உலகம் உன்னை எப்போது கவனிக்கும் என்று நினைக்கிறாய்?” என்று மிக்கேல் கேட்க, லிஸ்பெத் அமைதியாக, “என்னை யாரும் கவனிக்க வேண்டியதில்லை, நான் எதை வேண்டுமானாலும் மாற்ற முடியும்,” என்கிறாள். இது வெறும் குற்றப்புனைவு அல்ல; அதிகார வர்க்கத்தின் வன்முறைக்கும், தனிமனிதர்களின் உரிமைக்கும் இடையிலான போர்.

ஸ்டீக் லார்சனின் எழுத்து நடை ஒரு கூர்மையான கத்தி போல மிகத் துல்லியமானது. “அநீதி என்பது ஒரு தொற்றுநோய், அது குடும்பத்தின் வேர்களில் தொடங்கி, அதிகாரத்தின் உச்சம் வரை படர்ந்திருக்கிறது” என்று அவர் எழுதுவது எவ்வளவு உண்மையானது.