சஸ்ஸி புன்னு

காதல் என்பது வெறும் இரு இதயங்களின் சங்கமமல்ல; அது ஆன்மா தன் மூலத்தைத் தேடி அலையும் ஒரு முடிவற்ற பயணம். ஹாஷிம் ஷாவின் “Sassi Punnu” காட்டும் அந்தத் தீவிரமான தவிப்பை, பாலைவனத்தின் சுட்டெரிக்கும் மணலிலும், சிதைந்து போன கனவுகளிலும் நாம் உணர முடியும்.

பாம்பூர் நகரின் அரண்மனைப் பின்னணியில், அந்த வசந்தகால மாலைப்பொழுதில் காற்று மல்லிகையின் வாசனையைச் சுமந்து வருகிறது. சசியின் அழகைக் கண்டு வியந்த இளவரசன் புன்னு, ஒரு நீர் சுமப்பவனாக மாறுவேடத்தில் நிற்கிறான். அவனது கண்களில் மென்மையும், அதே சமயம் ஒரு மர்மமான தேடலும் மின்னுகிறது. ஹாஷிம் ஷா எழுதிய ஒரு முக்கியமான உரையாடல் என் நினைவில் இன்னும் பசுமையாக உள்ளது. சசி கேட்கிறாள், “உன் தேசத்தின் இளவரசன் அந்தஸ்து எனக்குத் தேவையில்லை, என் உயிரை நீ பாதியில் விட்டுச் செல்வாயா?” அதற்கு புன்னு பதிலளிக்கிறான், “என் உயிரின் துடிப்பு உன்னிடமே இருக்கும்போது, நான் எப்படித் தனித்துச் செல்ல முடியும்?” [short pause]

அவளது அகப் போராட்டம் திகைக்க வைக்கிறது. “நான் ஒரு சலவைக்காரனின் மகள் என்று தெரிந்தும் அவன் என்னைத் தேடி வருவானா?” என்ற அவளது அச்சம், பின்னாளில் பாலைவனத்தில் அவள் தனியே நடக்கும்போது நம்பிக்கையாக மாறுகிறது. இந்தப் புத்தகம் சொல்லும் மறைமுகமான உண்மை இதுதான்: சமூக அந்தஸ்து, அதிகாரம், வர்க்கம் ஆகிய அனைத்தும் மரணத்தின் முன்னால் வெறும் தூசி. ஆன்மாவுக்குத் தேவை அன்பு மட்டுமே.

ஹாஷிம் ஷாவின் எழுத்து நடை மிகவும் தனித்துவமானது; ஒரு கவிஞனின் நுணுக்கத்தோடு அவர் உணர்ச்சிகளைச் செதுக்குகிறார். “பாலைவனத்தின் மணல் அவளது பாதச்சுவடுகளை மறைக்கலாம், ஆனால் அவளது காதலை அல்ல” என்று அவர் எழுதிய வரிகள், கதையின் ஆன்மாவைப் பறைசாற்றுகின்றன. [sigh]

புன்னுவை இழந்து, அந்த உயிரற்ற மணலில் சசி தனியாக நிற்கும்போது, நிலம் பிளந்து அவளைத் தன்னுள் அழைக்கும் தருணம், வாசகர்களை ஒருவிதமான நடுக்கத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது. [uhm] அவள் எங்கே போனாள்? அவளது ஆன்மா அவளைப் பிரிந்த புன்னுவைச் சந்தித்ததா? மௌனமான பாலைவனம் சொல்லும் இந்தக் காதலின் முடிவை நீங்களும் அறிய வேண்டாமா?