கலாபி நி கவிதா

அரண்மனையின் அந்திப்பொழுது; ஜன்னல் வழியே விழும் மங்கலான ஒளியில், ஒரு மன்னன் கையில் பேனாவோடு அமர்ந்திருக்கிறான். அவனது கண்கள் காதலையும், பிரிவையும், பிரபஞ்சத்தின் மர்மங்களையும் தேடுகின்றன. அவன் பெயர் சுர்சிங்ஜி தக்‌த்சிங்ஜி கோஹில், உலகம் அவனை ‘கலாபி’ என்று அழைக்கிறது. அவனது கவிதைகளின் தொகுப்பான ‘Kalapi Ni Kavita’ வெறும் வரிகள் அல்ல; அது ஒரு மனிதனின் ஆத்மா கசியும் அனுபவம்.

இந்த நூல் சொல்லும் அடிப்படை உண்மை இதுதான்: மனித வாழ்வு என்பது அன்பினாலும், துயரினாலும் செதுக்கப்படும் ஒரு அழகான பயணம்.

கலாபி தன் கவிதைகளில் ‘பில்ஹனா’ மற்றும் இளவரசி சம்பாவதியின் காவியக் காதலை விவரிக்கையில், ஒரு கட்டத்தில் இப்படி எழுதுகிறார்: “காதல் என்பது வெறும் கவர்ச்சியல்ல, அது ஒரு ஆன்மீகத் தாகம்.” இந்த வரி, ஒருவன் ஏன் தன் முழு வாழ்வையும் ஒரு உணர்வுக்காக அர்ப்பணிக்கிறான் என்பதை விளக்குகிறது. அவர் ஒரு மன்னராக இருந்தபோதும், கிராமத்து எளிய மக்களின் வாழ்வியலையும், இயற்கையின் பேரழகையும் தன் கவிதைகளில் ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். [சிறிய இடைவெளி]

கலாபியின் கவிதைகள் மூன்று முக்கிய உண்மைகளை அழுத்தமாகச் சொல்கின்றன. ஒன்று, வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மை. இரண்டு, துன்பங்கள் ஒரு மனிதனை முதிர்ச்சியடையச் செய்கின்றன. மூன்று, இளமைக்காலம் என்பது ஒரு பொற்காலம்; அதை அர்த்தமுள்ள இலக்குகளுக்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும். கிராமத்துத் தாயின் அன்பையும், அரச போகத்தின் வீணான ஆடம்பரத்தையும் அவர் ஒப்பிடும்போது, நாம் எதை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்ற கேள்வி எழுகிறது. [உம்]

சில விமர்சகர்கள் அவர் ஒரு மன்னராக இருந்தும், எதார்த்தமற்ற கனவுலகில் வாழ்ந்ததாகக் குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். ஆனால் கலாபி இதற்குத் தன் கவிதைகள் வழியாகவே பதிலளிக்கிறார்: “யதார்த்தத்தை விடவும், உள்ளத்தின் ஆழமான உணர்வுகளே மனிதனை உண்மையான மனிதனாக மாற்றுகிறது.”

சுர்சிங்ஜி தக்‌த்சிங்ஜி கோஹில், ஒரு இளவரசனாகத் தன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கியவர், கவிதையின் மூலம் அழியாப் புகழைத் தேடியவர். மரணத்தின் நிச்சயமற்ற தன்மையைக் கண்டு அஞ்சாமல், அதை ஒரு கவிதையாக வடித்ததுதான் அவரது தனித்துவம்.