ஆனந்தமடம்

இந்திய தேசத்தின் ஆன்மாவில் ‘வந்தே மாதரம்’ என்ற மந்திரத்தை முதன்முதலில் விதைத்து, அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த ஒரு பெருங்கூட்டத்தை தேசபக்தர்களாக மாற்றிய உன்னத படைப்புதான் “Anandamath”. ஒரு நாவல் எப்படி வரலாற்றைத் திசைதிருப்பும் என்பதை நிரூபித்த பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜியின் இந்த காவியம், வெறும் கதையல்ல; அது ஒரு தேசத்தின் எழுச்சி கீதம்.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், கொடூரமான பஞ்சம் வங்காளத்தை வாட்டி வதைக்கிறது. பசியின் பிடியில் சிக்கி, குடும்பத்தை இழந்து, உயிர் பிழைக்க ஓடும் மகேந்திரனும் கல்யாணியும் ஒரு அடர்ந்த காட்டிற்குள் நுழைகிறார்கள். அங்கிருந்துதான் அனைத்தும் மாறுகிறது. அந்த காடு, வெறும் மரங்களால் ஆனது அல்ல; அது ஆங்கிலேயரின் அதிகாரத்திற்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்த துறவிகளின் ரகசியத் தளம்.

[short pause]

பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜி அந்தச் சூழலை விவரிக்கையில், காற்றின் ஈரப்பதத்தையும், இலையுதிர்காலத்தின் அமைதியையும் நம் கண்முன் நிறுத்துகிறார். ஒரு காட்சியை என்னால் மறக்கவே முடியாது. சத்யானந்தா, தன் சீடர்களிடம் உணர்ச்சிவசப்பட்டு பேசுகிறார். “நாம் எதற்காகப் போராடுகிறோம்? இந்த மண் நமது தாய். தாயைப் பேணாதவன் மனிதனே அல்ல!” என்று அவர் முழங்கும்போது, அந்த இடமே அதிர்வுகளால் நிறைகிறது. பவானந்தா கதாபாத்திரம், வாள்வீச்சையும் தத்துவத்தையும் இணைத்து, வீரத்திற்கும் விவேகத்திற்கும் இடையிலான மெல்லிய கோட்டை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

இந்த நாவலின் மிக முக்கியமான அம்சம், அதன் தத்துவம். ஆயுதப் போராட்டம் மட்டும் தீர்வாகாது; மாறாக, அறிவு, கல்வி, மற்றும் பொருளாதார தற்சார்புதான் ஒரு தேசத்தை உயர்த்தும் என்ற ஞானத்தை சத்யானந்தா உணரும் அந்தத் தருணம், மனித மனதின் பரிணாமத்தை மிகச்சிறப்பாகப் பேசுகிறது.

[medium pause]