ஆடு ஜீவிதம்

ஒரு மனிதன் தன்னைத் தேடி வந்த கனவுகளைத் துறந்து, ஆடுகளோடு ஆடாகத் தன் அடையாளத்தையே இழந்து போவது எத்தகைய கொடுமை? பென்யாமின் எழுதிய “Aadu Jeevitham (Goat Days)” நம் கண்முன் நிறுத்தும் இந்த வினா, வெறும் கதையல்ல; இது மனித உரிமைகளின் உச்சகட்ட வீழ்ச்சி. பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் கூட எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் சொன்னால், “ஒருவர் தான் விரும்பிய வாழ்க்கையைத் தேடிச் சென்று, அறியாத ஒரு சூழலில் சிக்கி அடிமையாகி, மீண்டும் தன் சுதந்திரத்தை மீட்கப் போராடும் ஒரு வீர வரலாறு இது.”

கேரளாவிலிருந்து சவூதி அரேபியாவுக்கு ஒரு சிறந்த எதிர்காலத்தை நோக்கிச் சென்ற நஜீப், ஒரு பாலைவனத்தின் கைதியாக மாறுகிறான். அங்கு அவன் ஆடுகளுடன் சேர்ந்து வாழ்கிறான். பசியும் தாகமும் அவனது உடலை மட்டுமல்ல, மனதையும் சிதைக்கின்றன. ஒரு கட்டத்தில் ஆசிரியர் எழுதுகிறார்: “ஆடுகள் என்னைச் சகோதரனாகப் பார்த்தன, நான் அவற்றை என் ஒரே துணையாகக் கருதினேன்.” [short pause] மனிதன் விலங்காக மாறுவதற்கு வறுமை எப்படித் தூண்டுகோலாக இருக்கிறது என்பதை இந்நூல் மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது.

நஜீப் எதிர்கொள்ளும் சித்திரவதைகள், தாகத்தால் நிலம் பிளந்த பாலைவனத்தில் அவன் எடுக்கும் விபரீத முடிவுகள் என ஒவ்வொரு பக்கமும் ஒரு அதிர்ச்சியைத் தருகிறது. பென்யாமின் ஒரு பத்திரிகையாளராக, ஒரு நிஜ மனிதனின் துயரத்தை அதன் முழு வீரியத்துடன் ஆவணப்படுத்தியுள்ளார். பல விமர்சகர்கள் இது ஒரு மிகையான கற்பனை என்று வாதிட்டாலும், நஜீப் போன்ற ஆயிரக்கணக்கான புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் நிஜ வாழ்க்கைச் சம்பவங்கள் இதனை ஒரு தவிர்க்க முடியாத உண்மையாக மாற்றுகின்றன.

[sigh] அடிமைத்தனத்தின் சங்கிலிகளை உடைத்துவிட்டு, அவன் மீண்டும் தன் நிலத்திற்குத் திரும்பப் போராடும் அந்தப் பயணம், நம்பிக்கையின் வெளிச்சம். ஒரு மனிதன் தன்னைத் தேடி வந்த கனவுகளைத் துறந்து, ஆடுகளோடு ஆடாகத் தன் அடையாளத்தையே இழந்து போவது எத்தகைய கொடுமை? நஜீப்பின் இந்த நீண்ட போராட்டத்தை முழுமையாக வாசிக்கும்போது, நாம் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்கிறோம். மனிதாபிமானத்தின் மீதான நம்பிக்கையை, இப்புத்தகம் மீண்டும் நம்முள் துளிர்க்கச் செய்கிறது. அந்த பாலைவன மணலில் புதையுண்டு போன நஜீப்பின் கண்ணீரும் வியர்வையும், உங்களிடம் இன்னும் பல உண்மைகளைப் பேசக் காத்திருக்கிறது.