வம்சவிருக்ஷா

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பகுதியை நீங்கள் அடைந்து முடிக்கும்போது, காலம், மரபு மற்றும் தனி மனித விருப்பங்கள் குறித்து நீங்கள் இதுவரை வைத்திருந்த அத்தனை நம்பிக்கைகளும் அடியோடு மாறியிருக்கும். எஸ்.எல். பைரப்பாவின் “Vanshavruksha” ஒரு நாவல் மட்டுமல்ல; அது நம் ஒவ்வொருவரின் வீட்டு வாசலிலும் நின்று கொண்டு, பழமைக்கும் புதுமைக்கும் இடையே நடக்கும் போரை உரக்கப் பேசும் ஒரு காவியம்.

பழமையான ஒரு பிராமணக் குடும்பத்தின் தலைவரான சீனிவாச சாஸ்திரியின் அறையில், சந்தன வாசனையும் பழைய ஓலைச்சுவடிகளின் மணமும் ஒருவித அமைதியைக் காக்கின்றன. [short pause] ஆனால், அந்த அமைதிக்கு அடியில் ஒரு புயல் வீசுகிறது. தன் பேரன் பிரதீப், பொறியியல் படிப்பிற்காக வெளிநாடு செல்லத் துடிக்கும்போது, சாஸ்திரியின் நெஞ்சில் எழும் அந்தத் தவிப்பு, வெறும் அதிகாரப் போராட்டம் அல்ல; அது தனது வம்சத்தின் அடையாளம் அழிந்துவிடுமோ என்ற ஆழ்ந்த அச்சம்.

மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. சாஸ்திரி தன் மருமகள் ஜானகியிடம் பேசுகிறார். ஜானகி, தன் சுதந்திரத்தை விரும்புகிறாள். “பாரம்பரியம் என்பது விலங்கு அல்ல, அது வேர்,” என்று சாஸ்திரி சொல்ல, ஜானகி அமைதியாகக் கேட்கிறாள். அவளது கண்களில் தெரிவது வெறுப்பு அல்ல, தன் வாழ்வை தானே செதுக்கிக்கொள்ளத் துடிக்கும் ஒரு பெண்ணின் தாகம். [sigh]

எஸ்.எல். பைரப்பா மனித மனதின் முரண்பாடுகளை மிக நுணுக்கமாக எழுதுகிறார். “வேர் ஆழமாக இருந்தால் மட்டுமே மரம் வானத்தை எட்டும்,” என்று அவர் எழுதும் வரிகள், ஒரு வாசகனாக என்னுள் ஆழமான அதிர்வை ஏற்படுத்தின.

இந்த நாவல் சொல்லும் மறைமுக உண்மை இதுதான்: மனித வாழ்வு என்பது மாற்றங்களுக்கும் நிலைத்தன்மைக்கும் இடையே நடக்கும் ஒரு நடனம். பழமை என்பது ஒரு சுமை அல்ல, அது நம் இருப்பின் அஸ்திவாரம். அதே சமயம், காலத்தின் மாற்றத்தை மறுப்பது வாழ்வை முடக்கிவிடும். [medium pause]

எஸ்.எல். பைரப்பா ஒரு தேர்ந்த சிற்பியைப் போல, ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் ஆன்மாவையும் செதுக்குகிறார். தன் விருப்பங்களை அடக்கி, பேரனின் வளர்ச்சியை ஒரு முதியவர் ரசித்து ஏற்றுக்கொள்ளும் அந்த தருணம், உங்களை நிச்சயம் நெகிழ வைக்கும்.