ವಂಶವೃಕ್ಷ (ದಿ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಟ್ರೀ)

ಹಳೆಯದನ್ನು ಕಡಿದು ಹಾಕಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೊಸದು ಚಿಗುರಬಲ್ಲದು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಸತ್ಯವೇ? ಆದರೆ, ಆ ಹಳೆಯ ಬೇರುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಹೊಸ ಚಿಗುರುಗಳಿಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಇದೇ ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ನಡುವೆ ಸಾಗುವ ಕಥಾನಕವೇ ಎಸ್. ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪನವರ “Vanshavruksha”.

ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಅಚಲವಾದ ಗೋಡೆಯಂತಿರುವ ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ತಾಮ್ರದ ಪಾತ್ರೆಗಳ ಜಿJಣಿಸುವಿಕೆ, ಶ್ರೀಗಂಧದ ಕಂಪಿನ ನಡುವೆ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಪಠಣದ ಅಲೆಗಳು. [short pause] ಹೊರಗೆ ಜಗತ್ತು ವೇಗವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅವರ ಮೊಮ್ಮಗ ಪ್ರದೀಪನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಎಂಬ ಹೊಸ ಯುಗದ ಕನಸು. ಮಗಳಾದ ಜಾನಕಿಯ ಮನದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಂಬಲ. ಈ ಕಥೆಯ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ: ಮಂದ ಬೆಳಕಿನ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಪರಂಪರೆ ಕರಗುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ. ಆಗ ಪ್ರದೀಪ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. “ಅಜ್ಜ, ಇದು ಬರಿ ಕಲ್ಲು-ಮಣ್ಣಿನ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲ, ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಜೀವಂತಿಕೆಗೆ ಹೊಸ ಆಯಾಮ ಬೇಕು” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮೌನವೇ ಉತ್ತರ. [medium pause]

ಎಸ್. ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪನವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬರೀ ಕಥೆಯಿಲ್ಲ, ಜೀವಂತ ಸಂಘರ್ಷವಿದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಎಂದರೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ನಿರಂತರ ಹರಿವು.” [sigh]

ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ: ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ನಾವು ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ನಡೆಯಬೇಕು? ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಭಾರತದ ಅಂತರಂಗದ ಹೋರಾಟ.

ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಆ ತುಮುಲ, ಹಳೆಯದನ್ನು ಬಿಡಲಾಗದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಹೊಸದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ—ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ಸೆಳೆತ ಎಂಥವರನ್ನೂ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುತ್ತದೆ. [short pause] ಪ್ರದೀಪನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಯೇ? ಅಥವಾ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಅಹಂಕಾರ ಆ ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಅಳಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತದೆಯೇ? ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಅವನ ವಂಶವೃಕ್ಷದ ಶಾಖೆಗಳೋ ಅಥವಾ ಅಡಿಯಿರುವ ಬೇರೋ? [long pause]

ಈ ಅನ್ವೇಷಣೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಲು, ಈ ಅದ್ಭುತ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದಬೇಕಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಒಳಗಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಸಿಗಬಹುದು.