மலேகல்லி மடுமகலு

கர்நாடகாவின் அடர்ந்த மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பகுதிகளில், இந்த நாவலை எழுதிய கே. சிவராம காரந்த் அவர்கள் மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத காடுகளுக்குள்ளேயே பல மாதங்கள் தங்கி, அந்த மண்ணின் வாசனையையும், பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கையையும் நேரில் கண்டு எழுதியதுதான் இந்த காவியத்தின் உண்மையான ரகசியம்.

“Malegalalli Madumagalu” என்பது வெறும் கதையல்ல; அது மலநாட்டின் பச்சைப்பசேல் என்ற மலைச்சரிவுகளும், அதை ஆட்டிப்படைக்கும் சாதியக் கட்டமைப்பின் இருண்ட நிழல்களும் மோதிக்கொள்ளும் ஒரு பிரபஞ்ச சித்திரம். [short pause]

மலைக்காற்றின் ஈரப்பதமும், ஈர மண்ணின் வாசனையும் சூழ்ந்திருக்க, அந்தப் பெரிய மாளிகையில் அப்பண்ணாவின் அதிகாரக் குரல் ஒலிக்கிறது. அவனது செல்வாக்கு சட்டத்தையே மீறுகிறது. ஆனால், அங்கேயே, அந்த அடர்ந்த காடுகளுக்கு மத்தியில், ராமா மற்றும் பெல்லியின் காதல் மெல்ல துளிர்விடுகிறது. ஒரு முக்கியமான தருணத்தில், பெல்லி நிலைகுலைந்து நிற்கிறாள்.

அங்கே ஒரு உரையாடல்… ஒருபோதும் மறக்க முடியாதது. ராமா அவளிடம், “நமது பிறப்பு நம் கையில் இல்லை, ஆனால் நமது அன்பின் எல்லைகளை நாம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்,” என்கிறான். பெல்லியின் கண்கள் கலங்குகின்றன. அவள் தனக்குள் நினைத்துக்கொள்கிறாள்: ‘இந்த சமூகத்தின் சங்கிலிகளை உடைக்கத் துணியும் என் மனம், ஏன் இவ்வளவு பயப்படுகிறது?’ [sigh]

கே. சிவராம காரந்த் மனித இயல்பின் சிக்கல்களை அநாயசமாகப் படம்பிடித்திருக்கிறார். மனிதர்கள் எப்படிப்பட்ட சூழலில் வாழ்கிறார்கள் என்பதை விட, அந்தச் சூழல் அவர்களை எப்படி மாற்றுகிறது என்பதே இந்த நாவலின் சாராம்சம். இவரது எழுத்தில் ஒரு சொல் கூட வீணாவதில்லை. ஒரு வரியில் சொல்லவேண்டுமென்றால், “மலையின் மடியில் மனிதன் தன் கர்ம வினைகளுடன் மல்லுக்கட்டுகிறான்.”

இந்த நாவல் அதிகாரத்திற்கும், அன்பிற்கும் இடையே நிகழும் முடிவில்லாத போரைப் பேசுகிறது. சமூக அடுக்குமுறைகள் தனிமனித சுதந்திரத்தை எப்படி நசுக்குகின்றன என்பதை விவரிக்கிறது. ஆனால், இறுதியாக இது ஒரு நம்பிக்கையின் கதை. [medium pause]