பூமியுடே அவகாஷிகள்

பூமி என்பது யாருடையது? வெறும் காகிதத்திலான பட்டயங்களா, அல்லது தலைமுறை தலைமுறையாக வேர் பிடித்து நிற்கும் மனிதர்களின் கதைகளா? இந்த வினாவிற்கான ஆழமான பதிலைச் சொல்லும் ஒரு காவியம்தான் சாரா ஜோசப்பின் “Bhoomiyude Avakashikal”.

வட கேரளத்தின் ஒரு மூதாதையர் வீட்டின் மரக்கதவுகள் மெல்லத் திறக்கின்றன. உள்ளே, ஈரமண்ணின் வாசனை வீசுகிறது. வயதான மூதாட்டியின் கைகளில் இருக்கும் அந்தத் தடி, தரையில் படும்போது எழும் ஓசை, அந்த வீட்டின் அதிகாரத்தின் மெல்லிய கீறல் போல இருக்கிறது. அங்கு நிலவும் மௌனம், வரப்போகும் மாற்றத்தின் புயலுக்கு முன்னால் இருக்கும் அமைதி. இளைய தலைமுறை, அந்தப் பழைய சுவர்களுக்குள் இருந்து விடுபட்டு, அறிவு சுதந்திரத்தைத் தேடும்போது ஏற்படும் அந்தப் பிளவு, ஒரு குடும்பத்தை மட்டுமல்ல, காலத்தின் போக்கையே மாற்றுகிறது.

சாரா ஜோசப் எழுதும் அந்த ஒரு வரி என் மனதை விட்டு நீங்கவில்லை: “நிலம் என்பது வெறும் மண் அல்ல; அது மக்களின் கண்ணீராலும் வியர்வையாலும் கட்டப்பட்ட ஓர் உணர்வு.” [short pause] இந்த நாவலில், நிலப் பங்கீடு குறித்து நடக்கும் விவாதத்தில் ஒரு காட்சி உண்டு. ஒரு பெண், தன் உரிமையைக் கேட்கும்போது, மற்றொருவர் அதை மறுக்கிறார். அந்த உரையாடல் தனித்துவமானது. “இந்த மண் உனக்குச் சொந்தமெனில், அதன் வலி உனக்குத் தெரியுமா?” என்று அந்த மூதாட்டி கேட்க, இளம்பெண் துணிச்சலுடன் பதில் சொல்கிறாள். அந்த வசனங்கள் ஒரு போர்க்களத்தின் முழக்கத்தைப் போல ஒலிக்கின்றன.

[medium pause]

சாரா ஜோசப்பின் எழுத்துக்களில் ஒருவிதமான கனமும் அழகும் இருக்கிறது. வீடுகளை இழக்கும் பெண்களின் துயரத்தை மட்டும் அவர் சொல்லவில்லை; அந்த இழப்பிற்குப் பின் அவர்கள் கண்டடையும் புதிய வாழ்வின் வலிமையையும் அவர் நுணுக்கமாகக் காட்சிப்படுத்துகிறார். சமூகத்தின் படிநிலை அதிகாரங்களை உடைத்து, தங்களுக்குப் புதிய பாதைகளைச் செதுக்கும் பெண்களின் கதை இது.

மனிதர்கள் ஏன் அதிகாரத்திற்காகத் தங்களுக்கு நெருக்கமானவர்களையே அந்நியப்படுத்துகிறார்கள்? நிலம் மனிதர்களைப் பிரிக்கிறதா, அல்லது மனிதர்களே தங்களை நிலத்தோடு சுருக்கிக் கொள்கிறார்களா? [long pause] இந்த வினாக்களுக்கு விடை காண, “Bhoomiyude Avakashikal” நூலைத் தேடி வாசியுங்கள். வாழ்வின் சிதறல்கள் எப்படி ஒரு புதிய ஒழுங்காக மாறுகிறது என்பதை நீங்களே உணர்வீர்கள்.