கிரகபங்கா

ஒரு வீட்டைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் தூணே, அந்த வீட்டின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக மாறுவது எப்படி? இதுதான் ‘Gruhabhanga’ நாவல் முன்வைக்கும் ஆச்சரியமான முரண். எம்.கே. இந்திரா படைத்த இந்த காவியம், ஒரு குடும்பம் சிதைவதைப் பற்றியது மட்டுமல்ல; அந்தச் சிதைவில் ஒரு பெண் தன்னைத் தேடிக்கொள்ளும் போராட்டத்தைப் பற்றியது.

[short pause]

பெங்களூரின் அந்தப் பழைய வீட்டின் உட்புறம். விளக்கு வெளிச்சம் சுவர்களில் நிழல்களை நீளமாக நீட்டுகிறது. காற்றிலே ஈரம் கலந்த மண்ணின் வாசமும், அடுப்படியில் எரிந்த விறகின் கருகிய மணமும் கலந்திருக்கிறது. கௌரி அந்த வீட்டின் மையப்புள்ளி. அவளது கைகள் மாவு பிசையத் துடிக்கின்றன, ஆனால் அவளது மனமோ உடைந்து போன உறவுகளின் சுவடுகளைத் தேடுகிறது.

அங்கே கௌரியின் கணவன் சதாசிவராவ் குரல் ஒலிக்கிறது. “இந்தக் குடும்பத்தின் கௌரவம் என் கையில் உள்ளது” என்று அவன் முழங்க, கௌரி மெல்லிய குரலில் கேட்கிறாள்: “கௌரவம் என்பது சுவர்களில் இருக்கும் கற்களா, அல்லது அதைத் தாங்கும் இதயங்களா?” இந்த வசனம் எனக்கு இன்றும் நினைவிருக்கிறது. அந்த நிமிடத்தில் கௌரி தனது ஆழ்மனதில், ‘நான் வெறும் சேவகியா அல்லது இந்த வீட்டின் ஆன்மாவா?’ என்று ஏங்கிக் கொள்கிறாள். அவள் தன் பயத்தையும், தன் அதிகாரத்தையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்கிறாள்.

எம்.கே. இந்திரா, ஒரு குடும்பத்தின் சிதைவை வெறும் சோகமாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. மாறாக, அதிகாரம், சமூகத்தின் கட்டுப்பாடு மற்றும் ஒரு பெண்ணின் நிபந்தனையற்ற அன்பு ஆகியவற்றிற்கு இடையிலான போராட்டமாக அதைச் சித்தரிக்கிறார். ‘Gruhabhanga’ கதையின் உண்மையான சாராம்சம், குடும்பம் என்ற அமைப்பின் நிழலில் ஒடுங்கும் தனிமனிதனின் தனிமையைப் பேசுவதாகும். இந்திரா பயன்படுத்தும் மொழி நடை, ஒரு தையல் கலைஞரின் ஊசி போல துல்லியமானது. “வாழ்க்கை என்பது உதிர்ந்து போன பூக்களை மீண்டும் செடியில் ஒட்டவைக்கும் வீண் முயற்சி” என்று அவர் எழுதும் வரிகள், காலத்தால் அழியாதவை. [medium pause]

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பகுதியில் கௌரி எடுக்கும் அந்த ஒரு முடிவு என்ன? அந்த வீட்டின் சுவர்கள் விழுந்துபோக, அவள் எங்கே செல்கிறாள்? [long pause] அவளது நிழல் எஞ்சியிருக்கும் அந்தப் பழைய வீட்டின் வாசலில் நாம் நிற்கிறோம். நீங்கள் இந்த வாழ்வின் வலியை, அழகை உணர்ந்து கொள்ள ‘Gruhabhanga’ புத்தகத்தைத் தேடிப் படியுங்கள். அது உங்களை மாற்றும்.